ซูยวนก่นด่าระบบในใจเป็นร้อยครั้งว่าไม่ได้เรื่อง
ระบบแก้ตัวเสียงเบา:【นี่ไม่ใช่ขอบเขตที่ฉันจะเข้าไปแทรกแซงได้แล้ว ฉันควบคุมรหัสเอไม่ได้ ย่อมควบคุมรหัสเอ็กซ์ไม่ได้เหมือนกัน...】
ซูยวนแหวกนิ้วที่ปิดหน้าออกเป็นช่องเล็ก ๆ
นอกจากซ่งสือซิวแล้ว จะมีใครเรียกเธอว่าคู่หมั้นอีก
ซูยวนโต้กลับทันที “ต้องเรียกว่าอดีตคู่หมั้นต่างหาก กรุณาใช้คำให้ถูกด้วย”
ซ่งสือซิวยังคงไว้ผมยาวปานกลางแบบตะวันตก เพียงแต่เพิ่มช่อผมย้อมสีส้มไว้ข้างหูสองช่อ
เขาสวมชุดบุรุษแบบตะวันตกดั้งเดิม ทุกอิริยาบถแฝงไว้ด้วยความสง่างามสูงศักดิ์
ทว่าทั้งหมดนั้นเป็นเพียงเปลือกนอก
มีเพียงซูยวนที่รู้ว่าลึกลงไปในใจเขานั้นมืดมนและยึดติดเพียงใด
ร่างของซูยวนอ่อนระทวย เมื่อไม่มีซ่งสือซิวช่วยพยุง เธอก็ทรุดลงนั่งกับพื้นพรมอย่างหมดแรง กัดฟันถาม “ทำไมคุณถึงมาอยู่ที่นี่ แถมยังไร้ยางอางวางยาฉันอีก!”
ซ่งสือซิวมองซูยวนจากเบื้องสูง จ้องใบหน้าที่ทำให้เขาคะนึงหามิรู้คลาย ก่อนโน้มตัวลงเกี่ยวปอยผมของเธอขึ้นมา
แล้วสูดดมเบา ๆ
เขาพึมพำว่า “ผมจำได้ว่าคุณชอบแชมพูกลิ่นส้ม”
“ตอนนี้ไม่ชอบแล้ว”
ซ่งสือซิวหัวเราะเบา ๆ เงามืดจาง ๆ ปรากฏขึ้นในดวงตา “แล้วตอนนี้คุณชอบอะไรล่ะ?”
“คุณชายใหญ่แห่งตระกูลโจว”
“หรือบุตรที่ถูกทอดทิ้งแห่งตระกูลฉี?”
ซูยวนไม่พอใจที่ถูกจับตามอง เธอสูดหายใจเข้าลึก ๆ “คุณสะกดรอยตามฉัน”
ไอ้ซ่งสือซิวคนนี้รู้ได้ยังไงว่าเธออยู่ที่สำนักงานสหพันธ์นครจิง ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?