นี่มันพาเขามาโผล่ที่ไหนกันวะเนี่ย?
โจวซื่อสะบัดน้ำออกจากเส้นผม
ดอกเซียนจันทราที่เขาอุตส่าห์ตามหาจนเจอ กลับถูกสาหร่ายเส้นหนึ่งลากลงน้ำไปในพริบตา
“บัดซบ! ข้าจะดูให้รู้ว่าไอ้ตัวบัดซบไหนกลั่นแกล้งข้า!”
โจวซื่อแหงนหน้าด่ากราด ท่าทางโอหังเต็มที่
พอเงยหน้าขึ้นก็ชะงักไป “เอ๊ะ?”
เขาตาฝาดไปหรือเปล่า?
เจ้าตัวเล็กมาอยู่ตรงหน้าเขาได้ยังไง!
“เธอ... ฉัน... เจ้าตัวเล็ก?” โจวซื่ออึ้งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะได้สติ
เจ้าตัวเล็กเป็นตัวจริงนี่นา!
โจวซื่อดีใจสุดขีด ก่อนหน้านี้เขาติดธุระวุ่นวายของศาลอนุญาโตตุลาการจนไม่ได้ไปนครจิ่นโจวกับเจ้าตัวเล็ก ได้ยินมาว่าเธอทำภารกิจที่นครจิ่นโจวได้ดีมาก
เขาดีใจจนคิดจะมามอบเซอร์ไพรส์ให้เจ้าตัวเล็ก
ใครจะรู้ว่าเพิ่งเข้าป่าได้ไม่นานก็ถูกลากลงน้ำเสียแล้ว ใต้น้ำมีถ้ำหินละลายแห่งหนึ่ง เขาสังเกตอยู่สองวันจนพบว่ามีน้ำผุดขึ้นสู่ผิวน้ำจากจุดหนึ่งเป็นระยะ
กว่าจะดิ้นรนขึ้นมาได้ ก็ได้เจอเจ้าตัวเล็กที่เฝ้าคิดถึง ไม่แน่ว่านี่อาจเป็นรางวัลที่มอบให้เขาก็ได้
โจวซื่อกางแขนเตรียมพุ่งเข้าไปกอดซูยวน แต่ในจังหวะที่กำลังจะสัมผัสตัวเธอ ซูยวนก็กระแอมเสียงดัง แล้วผลักเจ้าสาวเข้าไปในอ้อมแขนของโจวซื่อ
โจวซื่อ: ?
เขารีบผลักอีกฝ่ายออก สีหน้าแสนตัดพ้อ “เจ้าตัวเล็ก...”
ขอร้องล่ะพี่ชาย ช่วยดูสถานการณ์หน่อยได้ไหม!
ซูยวนขยิบตาให้เขา
โจวซื่อเองก็สัมผัสได้ว่ามีสายตาจำนวนมากจับจ้องมาที่เขา
ไฝน้ำตาตรงหางตาขยับตามแววตาเล็กน้อย สายตาเย็นชาของเขากวาดมองสถานการณ์ตรงหน้า