วันที่ 29 เดือนสาม เป็นงานเลี้ยงฉลองครบเดือนของบุตรในจวนจิ้งอ๋อง ขณะเดียวกัน ฮูหยินฉีผู้ชราก็ได้รับจดหมายจากทางบ้าน ซึ่งโหวเจิ้นเป่ยให้คนนำส่งกลับมาล่วงหน้า บิดากับพี่ชายของพวกนางออกเดินทางมาแล้ว คาดว่าอีกไม่กี่วันก็จะถึงเมืองหลวง
ฮูหยินฉีผู้ชราปลาบปลื้มยินดี จึงเรียกฮูหยินฉี ฉีเยว่ และฉีเสวี่ยสองพี่น้องมาพบ แล้วกำชับอย่างละเอียดว่า “อีกไม่กี่วันบิดากับพี่ชายของพวกเจ้าก็จะกลับมาแล้ว ในจวนควรจัดงานให้ครึกครื้นเสียหน่อย สกุลสวี จงจัดระเบียบในจวนให้เรียบร้อย อย่าปล่อยให้ผู้คนเกียจคร้านจนกลายเป็นนิสัย หากท่านโหวกลับมาเห็นเข้าคงขุ่นเคือง”
ฮูหยินฉีพยักหน้ารับ สีหน้าเรียบเฉยขณะเหลือบมองฉีเยว่แวบหนึ่ง ในใจลอบสาบานว่าเมื่อท่านโหวกลับมา นางจะต้องฟ้องเรื่องนี้ให้ฟัง เพื่อให้ท่านโหวรู้ว่าบุตรสาวคนนี้เหลวไหลเพียงใด
ฉีเยว่ไม่ใส่ใจกับสายตาของนาง
ฉีเสวี่ยหลุบตาลง เอ่ยเสียงแผ่วว่า “พี่หญิง บิดานำทัพมาถึงยี่สิบปี ให้ความสำคัญกับกฎหมายบ้านเมืองและกฎระเบียบในตระกูลที่สุด...”
“เพราะฉะนั้นเจ้าก็ควรสำรวมตน อย่าก่อเรื่องให้มากนัก” ฉีเยว่ตัดบท “มิฉะนั้น ต่อให้เป็นเซียนก็ช่วยเจ้าไม่ได้”
ฉีเสวี่ยชะงักงัน ความขุ่นแค้นพลันผุดขึ้นในใจ แต่ต่อหน้าท่านย่ากลับไม่กล้าโต้แย้ง ได้แต่กำผ้าเช็ดหน้าในมือแน่นอย่างเงียบงัน
“พี่หญิงเจ้าพูดถูกแล้ว” ฮูหยินฉีผู้ชรากล่าวเสียงเรียบ “เจ้าสำรวมตนอยู่ข้างนอก ก็ถือเป็นการนำเกียรติมาสู่จวนโหว”
สิ่งเดียวที่ฮูหยินฉีผู้ชราต้องการจากฉีเสวี่ย คืออย่าออกหน้าให้มาก อย่าก่อเรื่อง และอย่าให้ผู้ใดสงสัยชาติกำเนิดของนางก็พอ
ส่วนเรื่องคู่ครองของนางนั้น...
ฮูหยินฉีผู้ชราตัดสินใจว่าจะหารือกับบุตรชายเมื่อเขากลับมา ดูว่าจะส่งฉีเสวี่ยไปแต่งงานไกล ๆ ได้หรือไม่ ให้นางจากเมืองหลวงไปเสีย ชาตินี้อย่าได้มีโอกาสกลับมาอีก