แม่นมเหยียนรับบัญชาองค์รัชทายาทให้อยู่สอนกฎระเบียบ ทว่ายังไม่ทันครบเวลาหนึ่งก้านธูปก็สะบัดแขนเสื้อจากไป ฮูหยินฉีเองก็โกรธจนใบหน้าเขียวคล้ำ เรื่องนี้ทำให้ฮูหยินผู้เฒ่ารู้สึกสังหรณ์ใจไม่ดี จึงตัดสินใจไปตรวจดูเรือนฉยงฮวาด้วยตนเอง
พอก้าวเข้าไปในเรือน ก็เห็นว่าลานด้านในระเกะระกะไปหมด ราวกับเพิ่งถูกปล้นสะดมมา สาวใช้หลายคนกำลังเก็บกวาดกิ่งไม้หักและใบไม้ร่วง แม้แต่กล้วยไม้ล้ำค่าหลายกระถางหน้าลานก็เสียหายไปเกือบหมด
ฮูหยินผู้เฒ่าขมวดคิ้วน้อย ๆ “เกิดเรื่องอันใดขึ้น?”
จื่อหลานหันมาเห็นฮูหยินผู้เฒ่า ก็เร่งฝีเท้าเข้ามาหาแล้วกล่าวอย่างนอบน้อม “เรียนฮูหยินผู้เฒ่า คุณหนูใหญ่กับคุณชายท่านนั้นลงมือประมือกันเจ้าค่ะ”
“ประมือกันหรือ?” ฮูหยินผู้เฒ่าตกใจ “คุณหนูใหญ่บาดเจ็บหรือไม่?”
“ไม่เจ้าค่ะ ดูเหมือนทั้งสองจะรู้จักกัน แม้จะต่อสู้กันดุเดือด แต่ไม่มีใครบาดเจ็บ”
ฮูหยินผู้เฒ่าครางรับเบา ๆ หัวคิ้วยิ่งขมวดแน่น นางกวาดตามองรอบลานอีกครั้ง พลางคิดในใจว่าเพียงคนสองคนต่อสู้กันก็ทำลายเรือนทั้งหลังได้ ฝีมือช่างร้ายกาจจริง ๆ
นางก้าวเข้าไปในเรือนอย่างระมัดระวัง เหยียบไปตามบริเวณที่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว พอเดินมาถึงหน้าห้องก็ได้ยินเสียงสนทนาดังมาจากด้านใน “หากกองทัพเจิ้นเป่ยจัดซื้ออาวุธและม้าได้ไม่เพียงพอ เมื่อเผชิญหน้ากับกองทัพเป่ยหรงที่แข็งแกร่งขึ้นทุกวัน ต่อไปพวกเขาคงยิ่งลำบาก”
“ก่อนหน้านี้คลังหลวงแคว้นต้าโจวอยู่ในการควบคุมของเสนาบดีกรมคลังเสิ่น เบี้ยหวัดทหารกับเสบียงถูกหักไปครั้งแล้วครั้งเล่า หากไม่ใช่เพราะคุณหนูใหญ่สั่งให้ข้าส่งความช่วยเหลือไปส่วนหนึ่ง โหวเจิ้นเป่ยคงยิ่งยากจะเอาชนะกองทัพเป่ยหรง”