องค์หญิงใหญ่หนิงฮวาเข้าวังแล้ว
พระชายาองค์รัชทายาทก็ออกจากจวนจิ้งอ๋อง กลับวังอย่างเร่งด่วน หมายไปขอความช่วยเหลือจากฮองเฮาก่อน
“จวนโหวเจิ้นเป่ยมีกฎครอบครัวเคร่งครัด ท่านย่ากวดขันหลานชายหลานสาวยิ่งนัก ไม่มีทางยอมให้เรื่องเสื่อมเสียวงศ์ตระกูลเช่นนี้เกิดขึ้น ก่อนหน้านี้พี่ชายรองเพราะปากไว จึงถูกท่านย่าสั่งลงโทษ จนบัดนี้ยังนอนพักรักษาตัวอยู่ ฉีเสวี่ย วันนี้เจ้าทำเรื่องขายหน้าจนวงศ์ตระกูลเสื่อมเสีย กลับไปเตรียมใจรับโทษตามกฎครอบครัวเสียเถิด”
ฉีเยว่กล่าวพลางหันไปมองคุณหนูทั้งหลาย “เรื่องในวันนี้ทำให้ทุกท่านต้องเห็นเรื่องน่าขันแล้ว หลังกลับไป ข้าจะกราบเรียนท่านย่าให้ลงโทษน้องสาวที่ไม่รู้จักสำรวมผู้นี้อย่างหนัก”
กล่าวจบ นางก็หันไปสั่งแม่นมเติ้ง “กลับจวน”
“เจ้าค่ะ”
ฉีเสวี่ยสะดุ้ง ใบหน้าซีดเผือด
นางถูกแม่นมเติ้งดึงรั้งให้เดินตามหลังฉีเยว่ เงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างไม่อยากเชื่อ
นางพูดว่าอะไรนะ?
นางจะกราบเรียนท่านย่าให้ลงโทษนางอย่างหนักหรือ?
ไม่ ไม่จริงหรอก
ผลลัพธ์นี้แตกต่างจากที่นางคาดคิดไว้โดยสิ้นเชิง
ฉีเยว่ไม่ควรมีปฏิกิริยาเช่นนี้สิ
สองพี่น้องกล่าวลาอ๋องเฟยจิ้งอ๋อง แล้วออกจากจวนทางประตูหลัง ก่อนขึ้นรถม้าของตระกูลฉี
เมื่อเข้าไปนั่งในรถม้า น้ำตาในดวงตาฉีเสวี่ยก็หายไป ขอบตาไม่แดงอีกแล้ว นางค่อย ๆ จัดเส้นผมที่ยุ่งเล็กน้อยให้เข้าที่ น้ำเสียงสงบนิ่ง ราวกับความลนลานก่อนหน้านี้ในจวนจิ้งอ๋องเป็นเพียงเรื่องลวง “พี่หญิงจะให้ท่านย่าลงโทษข้าจริงหรือ?”