หลังอ่านจดหมายจบ นางก็ฉีกมันทิ้ง
ต่อหน้าสาวใช้ที่นำจดหมายมาส่ง ซ่งเจียหนิงหยิบเศษกระดาษที่ฉีกเป็นชิ้น ๆ ใส่ปากทีละแผ่น
“คุณหนูซ่ง!” สาวใช้ตกใจ รีบเอ่ยห้าม “ไม่จำเป็นต้องทำถึงเพียงนี้เจ้าค่ะ”
“คุณหนู” สาวใช้ของตระกูลซ่งก็เอ่ยขึ้นเช่นกัน
ซ่งเจียหนิงไม่พูดอะไร เพียงเคี้ยวเศษกระดาษทีละน้อย ก่อนกลืนลงท้อง
“เทียบกับเนื้อหาในจดหมายแล้ว กินกระดาษเพียงเล็กน้อยไม่นับเป็นอะไร” ซ่งเจียหนิงมองสาวใช้ผู้ส่งจดหมายอย่างจริงจัง “ช่วยเรียนคุณหนูใหญ่ของเจ้าด้วยว่าขอบคุณนาง วันหน้าหากมีเวลาว่าง ข้าจะเตรียมของกำนัลชั้นดีไปเยี่ยมถึงจวน”
สาวใช้เห็นได้ชัดว่าเพิ่งเคยพบซ่งเจียหนิงเป็นครั้งแรก สีหน้าจึงดูงุนงงอยู่บ้าง ก่อนจะก้มศีรษะรับอย่างนอบน้อม “เจ้าค่ะ ข้าจะเรียนคุณหนูใหญ่ให้ทราบแน่นอน”
ซ่งเจียหนิงรับเงินก้อนหนึ่งจากมือสาวใช้ แล้วยื่นให้สาวใช้ผู้ส่งจดหมาย
สาวใช้โบกมือปฏิเสธซ้ำ ๆ “ไม่ต้องเจ้าค่ะ ไม่ต้อง”
“รับไว้เถิด” ซ่งเจียหนิงกล่าว “ขอบใจที่อุตส่าห์เดินทางมาถึงที่นี่ในค่ำนี้ คำพูดของเจ้าทำให้ข้าตัดสินใจได้แน่วแน่ขึ้น กลับไปก่อนเถิด ระหว่างทางจงระวังตัว”
สาวใช้พยักหน้า กล่าวขอบคุณซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนเก็บเงินไว้ในอกเสื้อและจากไป
ซ่งเจียหนิงมองตามแผ่นหลังของนาง เห็นนางกระโดดขึ้นรถม้าคันเรียบง่าย นั่งประจำที่ด้านหน้า แล้วบังคับรถม้าออกไปอย่างคล่องแคล่ว จึงรู้ว่าอีกฝ่ายคงมีฝีมืออยู่บ้าง
นางอดรู้สึกอิจฉาไม่ได้
เจ้านายเก่งกาจ แม้แต่สาวใช้ใต้บังคับบัญชาก็ยังเก่งกาจ
สตรีอย่างคุณหนูฉีคงใช้ชีวิตได้ตามใจปรารถนาเป็นแน่
นางหันกลับ ก้าวผ่านประตูเรือน พาสาวใช้กลับไปยังเรือนไห่ถังของตน เปลี่ยนเสื้อผ้าชุดหนึ่ง ครั้นท้องฟ้าภายนอกเริ่มมืดลง นางก็จัดการทุกอย่างเสร็จพอดี
ซ่งเจียหนิงยืนอยู่หน้าต่างเป็นเวลานาน ก่อนตัดสินใจไปพบผู้เป็นบิดา นางหันหลังเดินออกจากห้อง แล้วถามแม่นมว่า “ท่านพ่อกลับมาแล้วหรือยัง”