คุณหนูใหญ่สายตรงแห่งจวนโหวเจิ้นเป่ยได้รับเชิญไปเป็นแขก ณ จวนองค์หญิงใหญ่ เหล่าฮูหยินและคุณหนูผู้สูงศักดิ์ในเมืองหลวงต่างจับตามองเรื่องนี้อยู่เงียบ ๆ
ยามนางจากมา องค์หญิงใหญ่ประทานผ้าแพรเงือกอันล้ำค่า เครื่องประดับล้ำค่าที่มีราคาเป็นพันตำลึง เครื่องประดับศีรษะทองคำชุดใหญ่ กำไลหยกเขียวเนื้องาม และสร้อยคอกับต่างหูอัญมณีสีน้ำเงินอีกชุดหนึ่ง
ของกำนัลล้ำค่ามากมายเช่นนี้ แพร่สะพัดไปทั่วเมืองหลวงภายในเวลาไม่ถึงครึ่งวัน
ได้ยินว่าองค์หญิงใหญ่ถึงกับส่งสาวใช้ 8 คนไปส่งคุณหนูฉีกลับบ้าน อีกทั้งยังทรงมอบของเหล่านั้นให้ถึงจวนโหวเจิ้นเป่ยด้วยพระองค์เอง
เหล่าฮูหยินและคุณหนูจากตระกูลต่าง ๆ อดมองฉีเยว่ด้วยสายตาที่เปลี่ยนไปมิได้
พวกนางอดสงสัยไม่ได้ว่าแท้จริงแล้วฉีเยว่ใช้วิธีใด ถึงทำให้องค์หญิงใหญ่หนิงฮวาผู้รับมือยากเช่นนั้นดีกับนางได้ถึงเพียงนี้
ฮูหยินผู้เฒ่าตระกูลฉีกับฮูหยินฉีก็รู้สึกเช่นเดียวกัน
รถม้าของฉีเยว่หยุดลงหน้าประตูจวนโหว ฮูหยินผู้เฒ่าพาบ่าวไพร่ออกมาต้อนรับด้วยตนเอง เมื่อเห็นสาวใช้ 8 คนยืนถือของกำนัลอยู่หลังรถม้า นางก็ยิ้มจนแทบหุบปากไม่ลง “ของล้ำค่าเกินไปแล้ว จะรับไว้ได้อย่างไร จะรับไว้ได้อย่างไร...”
“ของทั้งหมดนี้องค์หญิงใหญ่ประทานให้คุณหนูฉีเยว่เจ้าค่ะ” แม่นมจางยืนอยู่ข้างรถม้า ก้มศีรษะเล็กน้อย “ฮูหยินผู้เฒ่าไม่ต้องเกรงใจเจ้าค่ะ”