ฮ่องเต้ก้มลงเก็บถ้วยชาขึ้นมา
ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย หัวใจเต้นเร็วขึ้นเล็กน้อย
เขาวางถ้วยชากลับลงบนโต๊ะ ทว่ากลับหมดอารมณ์จะดื่มชาเสียแล้ว หัวใจเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ
กองทหารชั้นยอดหนึ่งล้านนาย?
นางเป็นใครกันแน่? องค์หญิงแห่งราชวงศ์เป่ยหรงหรือ?
เป็นไปไม่ได้
หากราชวงศ์เป่ยหรงมีกองทหารชั้นยอดหนึ่งล้านนายจริง คงไม่รบกับแคว้นต้าโจวมาจนถึงบัดนี้ โหวเจิ้นเป่ยสิบคนก็ยังมิใช่คู่มือของกองทหารชั้นยอดหนึ่งล้านนาย
อีกทั้งหากนางมาจากราชวงศ์เป่ยหรง นางก็ควรยินดีที่เห็นองค์รัชทายาทแคว้นต้าโจวคบคิดกับศัตรู เสนาบดีกรมคลังเสิ่นยักยอกเสบียง ทั้งยังยินดีเมื่อโหวเจิ้นเป่ยพ่ายแพ้และแคว้นต้าโจวล่มสลาย ไม่มีทางเป็นฝ่ายช่วยเหลือ ทั้งยังจัดหาเสบียงและอาวุธให้
เท่าที่เห็นในยามนี้ นางไม่มีเจตนาร้ายต่อแคว้นต้าโจว ท่าทีค่อนไปทางเป็นมิตร
ฮ่องเต้ค่อยผ่อนลมหายใจ คลี่คลายอารมณ์ให้สงบ ก่อนเงยหน้ามองฉีเยว่ พลันสบเข้ากับดวงตาครุ่นคิดของนาง จึงเอ่ยถามโดยไม่รู้ตัวว่า 「เจ้ามองอะไรอยู่」
「เหตุใดฮ่องเต้จึงทรงตื่นตระหนกขึ้นมากะทันหันเพคะ」ฉีเยว่ถามอย่างไม่เข้าใจ
ตื่นตระหนกจนถือถ้วยชาไม่อยู่ นางอยากทำเป็นมองไม่เห็นยังยาก
ฮ่องเต้กระแอมเบา ๆ 「ไม่มีอะไร แค่นึกถึงเรื่องบางอย่างจนใจลอย」
เขาคงบอกนางไม่ได้ว่า ตนได้ยินเสียงในใจของนางแล้ว
เรื่องที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนเช่นนี้ ฟังดูเหลวไหลยิ่งนัก อีกทั้งหากนางรู้เข้า นางย่อมปกปิดความคิดในใจ แล้วภายหลังเขาจะได้ฟังความลับในใจของนางอีกหรือ
ฉีเยว่พยักหน้า ไม่รู้ว่าเชื่อหรือไม่
「เมื่อครั้งที่เราสถาปนาองค์รัชทายาท ผู้ที่เราเลือกคือโอรสผู้เพียบพร้อมทั้งบุ๋นและบู๊」ฮ่องเต้เอนกายพิงตั่ง คิ้วตาคมเข้ม 「เฉิงเจ๋อแสดงออกมาได้ดีเยี่ยม จนเราหลงคิดไปว่าเขาจะเป็นความหวังของแคว้นต้าโจว」