เมื่อได้รับอนุญาต เฉิงจี้ก็ลุกขึ้นทันที
มองดูเด็กสาวตัวน้อยที่หลับตานอนตัวตรงอยู่บนเตียง แววตาของเฉิงจี้ฉายแววขำเล็กน้อย เขามองอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงค่อย ๆ ถอดชุดนอนของเธอลงอย่างแผ่วเบา
เพราะต้องนอน ฟู่เหยาเลยไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน ตอนนี้มองดูแล้ว มีเพียงกางเกงในตัวเดียวที่รัดอยู่ที่เอว
เฉิงจี้มองดูร่างกายขาวผ่องดั่งหยก เนินอกสูงตระหง่าน ลูกกระเดือกขยับขึ้นลงโดยไม่รู้ตัว
เมื่อครู่แค่ได้สัมผัส แต่ตอนนี้ภาพที่เข้ามาในสายตานั้นทรงพลังมหาศาลเสียเหลือเกิน
เฉิงจี้อดกลืนน้ำลายไม่ได้ แล้วจึงค่อย ๆ เข้าไปข้างหน้า
ฟู่เหยาหลับตา แต่กลับรับรู้ได้ชัดเจนยิ่งขึ้นว่าสายตาชายหนุ่มไล้ไปทั่วทุกส่วนของร่างกาย ทุกจุดที่สายตาจ้อง ร่างกายของเธอก็สั่นเทิ้มขึ้นเล็กน้อย
“เอาล่ะ ผ่อนคลาย”
เฉิงจี้รู้ว่าฟู่เหยากำลังตื่นเต้น ตัวเขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่าเธอเท่าไร ฝ่ามือเต็มไปด้วยเหงื่อเหนียวเหนอะ
เขายกมือขึ้นเขี่ยเบา ๆ ในที่สุดก็มองเห็นไฝแดงที่เฝ้าฝันถึงมานาน
จริง ๆ แล้วมันไม่ใช่ไฝ แต่เป็นแผลเล็ก ๆ แห่งหนึ่ง บนผิวขาวเนียนจึงยิ่งเห็นเด่นชัด
สายตาของชายหนุ่มร้อนแรงเกินไป ฟู่เหยารออยู่ครู่หนึ่ง ในที่สุดก็เอ่ยถามด้วยเสียงสั่นเครือ “เสร็จ…เสร็จแล้วหรือยัง?”
“อีกนิดเดียว”
เฉิงจี้ตอบรับเช่นนั้น แต่ริมฝีปากกลับก้มลงจูบลงไปที่ “ไฝแดง” นั้นอย่างลึกซึ้ง
ฟู่เหยาตกใจ แต่ร่างกายถูกเฉิงจี้กดทับไว้ ขยับไม่ได้แม้แต่น้อย คอเรียวบางเงยขึ้นสูง ดูคล้ายหงส์ขาวงดงามเสียจริง