วันนี้เหนื่อยมาทั้งวัน ฟู่เหยาล้างตัวเสร็จก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง
แต่ผู้ชายคนนั้นดูแปลกๆ อยู่ในห้องน้ำตั้งนานก็ยังไม่ออกมา
ฟู่เหยาเหยียดขาสองข้างพาดบนผ้าห่มอย่างสบายๆ แล้วหาวอย่างง่วงเหงาหาวนอน
ถ้าไม่กลับมาอีกเธอจะหลับแล้วนะ! ฟู่เหยาทำปากจู๋ ๆ กลั้นความงัวเงียเอาไว้
เฉิงจี้อาบน้ำเสร็จเดินเข้ามา ก็เห็นภาพหญิงงามกำลังหลับอย่างน่าเอ็นดูเช่นนี้
หญิงสาวคิ้วขมวดเล็กน้อย ริมฝีปากเผยอเล็กน้อย ชุดนอนไม่รู้ว่าเผลอขึ้นไปอยู่ที่เอวตั้งแต่เมื่อไหร่ ขาเนียนขาวสองข้างที่หนีบผ้าห่มไว้ โผล่เข้ามาในสายตาเฉิงจี้อย่างเด่นชัด
เฉิงจี้กลืนน้ำลาย ฝีมือนิ่งไปชั่วขณะ สายตาก็เริ่มขุ่นมัวลงโดยไม่รู้ตัว
เขาก้าวเท้าเข้าไปใกล้ พอเดินมาถึงข้างเตียง ฟู่เหยาก็ลืมตาขึ้นมาอย่างมึนงง
มือของเฉิงจี้ที่กำลังจะดึงผ้าห่มขึ้นมาห่มให้ฟู่เหยา ต้องค้างอยู่กลางอากาศทันที
เขาหันมามองหญิงสาวบนเตียงอย่างเก้อเขิน แต่ฟู่เหยากลับไม่รู้สึกอะไร แค่ขมวดคิ้วอย่างงองอนเล็กน้อย
"ข้างนอกทำอะไรอยู่น่ะ? นานเลยนะ"
ด้วยความง่วง เสียงที่ปกติอ่อนโยนของฟู่เหยาเลยออกมาค่อนข้างงุ้งงิ้ว
เฉิงจี้ได้ยินน้ำเสียงที่สูงขึ้นเล็กน้อยของเธอ นึกถึงสิ่งที่ตัวเองทำในห้องน้ำเมื่อครู่ ก็กระแอมไอเบา ๆ อย่างรู้สึกผิด
"เปล่า ฉันอาบน้ำเสร็จ แล้วก็ซักผ้าของเราทั้งสองคนด้วย"
เสียงทุ้มนุ่มของผู้ชายดังเข้าหู ฟู่เหยาทำเสียง "อื้ม" แล้วพยักหน้าอย่างไม่ค่อยรู้สึกตัว