ในรถทั้งคู่นั่งอยู่ครู่หนึ่ง อารมณ์ของเฉิงจี้และฟู่เหยาก็ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ
ฟู่เหยาไม่อยากให้เฉิงจี้จมอยู่กับอารมณ์ก่อนหน้านี้ จึงเอาแต่ออดอ้อนขอไปกินเส้น
เฉิงจี้เข้าใจความตั้งใจดีของฟู่เหยา จึงพยักหน้าตามใจ
ร้านอาหารของรัฐอยู่ไม่ไกล แป๊บเดียวเฉิงจี้ก็ขับรถมาถึงหน้าประตู
ตอนนี้ยังค่อนข้างเช้า ในร้านมีคนไม่กี่คน
เฉิงจี้และฟู่เหยาหาที่นั่งติดหน้าต่าง
"มา ดูสิ อยากกินอะไร? อย่ากินแต่เส้นนะ ออกมาก็กินดีๆ หน่อย" เฉิงจี้ชี้ไปที่กระดานดำตรงจุดสั่งอาหาร
ฟู่เหยายกมือเท้าคาง สีหน้าดูครุ่นคิด
"ฉันก็ไม่รู้จะกินอะไรดี ช่วงนี้กินดีเกินไปหน่อย"
ฟู่เหยาลูบท้อง มองเฉิงจี้ด้วยแววตาบริสุทธิ์
เฉิงจี้ยิ้มออกมา ไม่รบกวนฟู่เหยาอีก
"งั้นมื้อเย็นสั่งอะไรสดชื่นๆ หน่อย เอาบะหมี่เส้นสามเซียนไข่เจียวหมูสับ แล้วเพิ่มไข่ราดหน้านะ?"
ฟู่เหยาได้ยินดังนั้น แววตาเป็นประกาย
"ได้สิ ฉันเคยได้ยินพี่ไห่เซี่ยบอกว่าเส้นมังสวิรัติที่นี่อร่อยมาก!"
"งั้นลองดู" เฉิงจี้ยิ้มให้ฟู่เหยาอย่างเอ็นดู แล้วลุกไปสั่งอาหาร
ฟู่เหยายกมือเท้าคาง ยิ้มบางๆ
ตอนนี้แขกไม่ค่อยมาก เส้นมาถึงเร็ว ฟู่เหยาเดิมคิดว่าตัวเองกินข้าวเที่ยงไปเยอะแล้วคงไม่หิว แต่ไม่คิดว่าแค่ไม่กี่คำ เส้นก็เปิดต่อมรับรสของเธอขึ้นมา
ยิ่งกินยิ่งอร่อย ถึงกับซดน้ำซุปไปหลายคำ
เฉิงจี้เห็นดังนั้น ก็แบ่งเส้นในชามที่ยังไม่ได้แตะให้ฟู่เหยา แล้วสั่งซาลาเปาไช่ป้อเพิ่มอีกสองลูก