ฟู่เหยากับเฉิงจี้กลับมาถึงบ้านเมื่อพระอาทิตย์ตกดินแล้ว
วันนี้ซื้อของมาไม่น้อย เพื่อไม่ให้พวกปากมากในหมู่บ้านครอบครัวทหารเห็นเข้า เฉิงจี้เลยขับรถเข้าลานบ้านตรง ๆ
"ผ้าพวกนี้เธอเอาไว้ใช้ก่อน ทำชุดชั้นในสำหรับหน้าหนาวก่อน ส่วนเสื้อกันหนาวก็ต้องเตรียมไว้ด้วย พอเดือนหน้าเราได้เงินเดือนกับคูปอง เราจะค่อยหาฝ้ายมาเพิ่มให้อีก"
"ต้องทำให้หนา ๆ นะ หน้าหนาวที่นี่หนาวมาก เรากลัวเธอจะทนไม่ไหว"
เฉิงจี้มองผ้าหยาบสองม้วนในกระเป๋าเดินทางแล้วขมวดคิ้ว สีแบบนี้ทำเป็นกางเกงได้ก็ใส่ได้นานหน่อย
"ได้ค่ะ เรารู้แล้ว แต่เธอวางใจได้ ผ้าพอใช้แน่นอน จะทำเสื้อผ้าชุดใหม่หลายชุดก็ไม่มีปัญหา"
ฟู่เหยาตบผ้าหยาบสองม้วนนั้นอย่างมั่นใจ
ผ้าม้วนหนึ่งยาวตั้งยี่สิบกว่าศอก แค่ชุดผู้ชายก็ทำได้สามชุด ไม่ต้องพูดถึงว่ามีตั้งสองม้วน
แค่ครั้งนี้พวกเขาก็ถือว่าโชคดีที่ได้หวงเอ้อหยามาช่วย ต่อไปคงยากที่จะมีโอกาสแบบนี้อีก
ฟู่เอาคำนวณในใจเงียบ ๆ ก็มีแผนขึ้นมาแล้ว
ผ้าสีอ่อนสองผืนจะเอามาทำเสื้อสำหรับหน้าหนาวให้ตัวเองสองตัว ส่วนผ้าหยาบสีน้ำเงินก็ทำกระโปรงครึ่งตัว ผ้าสีดำก็ทำเป็นกางเกง
แบบนี้ไม่ว่าจะออกไปข้างนอกหรืออยู่บ้านก็เหมาะสมดี ไม่ดูน่าเบื่อเกินไป