“เฉียนเฉียน เฉียนเฉียน นี่เธอเป็นอะไรไป?” ถังเฟิงนั่งอยู่ในห้องรับแขก พอเห็นซุนเฉียนเฉียนวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาในห้อง ก็เป็นกังวลรีบเดินตามเข้าไป
“อ๊า!”
ซุนเฉียนเฉียนใจลอย ไม่ทันสังเกตว่าถังเฟิงตามเข้ามา ถูกถังเฟิงจับตัวก็ร้องกรี๊ดทันที กระเป๋าถือในมือก็หลุดกระเด็น ของในนั้นร่วงกระจายเต็มพื้น
“แม่! แม่ทำอะไรเนี่ย!” ซุนเฉียนเฉียนจ้องเขม็งด้วยความโกรธ ใบหน้าซีดเผือด
“เป็นอะไรไป? เด็กคนนี้ ทำตัวเหมือนประทัดเพิ่งโดนจุดไฟ” ถังเฟิงขมวดคิ้ว มองของที่กระจัดกระจายเต็มพื้น แล้วก้มลงจะเก็บ
“เอ๊ะ? นี่มันอะไร? เฉียนเฉียน ไปโรงพยาบาลมาเหรอ? ไม่สบายตรงไหน?” ถังเฟิงเห็นใบรายงานผลจากโรงพยาบาลบนพื้น ก็อดเป็นห่วงไม่ได้
“อย่า!”
ซุนเฉียนเฉียนก้มลงเห็นใบรายงานบนพื้น ร้องกรี๊ด จะแย่งจากมือถังเฟิง แต่ก็ช้าไปหนึ่งก้าว
“เฉียนเฉียน ตั้งท้องเหรอ! ให้ตายสิ นี่มันเรื่องดีใหญ่เลย ฉันจะบอกพ่อกับเส้าหมิง”
ถังเฟิงมองใบรายงานในมือ ดีใจสุดขีด รีบวิ่งออกไปจะโทรหาซุนกั๋วเฉียง
เห็นท่าทางดีใจจนลิงโลดของถังเฟิง ซุนเฉียนเฉียนก็ทรุดตัวลง ปิดตาลงอย่างสิ้นหวัง
“แม่ หนูจะทำแท้ง”
“อะไรนะ? เด็กคนนี้จะพูดอะไรบ้าๆ ฉุย ฉุย ฉุย” ถังเฟิงขมวดคิ้ว ไม่เข้าใจว่าซุนเฉียนเฉียนจะเล่นละครเรื่องอะไรอีก
“แม่รู้ว่าเธออึดอัดใจช่วงนี้ แต่เด็กมันก็เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของเราเองนะ! เฉียนเฉียน ฟังแม่นะ เด็กคนนี้ต้องคลอดแน่นอน คลอดเสร็จแม่จะช่วยเลี้ยงให้เอง!”