(ปัง!)
(เสียงปืนดังขึ้น)
(คุณลูบคลำร่างกายตัวเอง แล้วพบว่าไม่มีบาดแผลแม้แต่แห่งเดียว)
(ผู้จัดการร้านวางปืนลง แล้วกวักมือเรียกคุณ)
(ผู้จัดการร้าน: ตามกฎแล้ว ถ้าคุณเข้ามาในร้านนอกเวลาเปิด ฉันต้องยิงคุณให้ตาย)
(ในตอนนี้ หน้ากากของคุณแตกกระจาย)
(ผู้จัดการร้าน: ตอนนี้คุณตายแล้ว เข้ามาสิ)
(คุณพยักหน้า แล้วเดินตามผู้จัดการร้านเข้าไปในร้าน)
(สำหรับคนที่นี่ หน้ากากคือชีวิต ผู้จัดการร้านทำลายหน้ากากของคุณ ก็เท่ากับฆ่าคุณไปแล้ว)
(ดูท่าผู้จัดการร้านจะรู้ตัวตนของคุณมาตั้งแต่แรก)
(ผู้จัดการร้าน: หมอกุ้ยมักมาซื้อบุหรี่ที่ร้านฉันบ่อย ๆ แค่เห็นหน้ากากของคุณครั้งแรก ฉันก็รู้แล้วว่าคุณแอบอ้างเป็นเขา หมอกุ้ยถูกไล่ออกไปนานแล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะโผล่มาในโรงพยาบาล)
(คุณ: แล้วทำไมคุณไม่ส่งฉันไปที่แผนกรักษาความปลอดภัยล่ะ)
(ผู้จัดการร้าน: ในกฎไม่ได้เขียนไว้แบบนั้น ฉันก็ไม่จำเป็นต้องทำ แค่ทำผิดกฎนิดเดียวก็ต้องฆ่าคน ชีวิตแบบนี้ใครจะอยากอยู่กัน)
(คุณรู้สึกประหลาดใจ)
(คุณพบว่าตัวเองมองข้ามเรื่องหนึ่งมาตลอด นั่นคือความรู้สึกนึกคิดของคนอื่น)
(คุณถูกจองจำอยู่ในโรงพยาบาล แล้วบรรดาบุคลากรทางการแพทย์เหล่านี้ไม่ถูกจองจำอยู่ที่นี่เหมือนกันหรือ)
(คุณต้องทำตามกฎลี้ลับ พวกเขาเองก็ต้องทำตามเหมือนกันไม่ใช่หรือ)
(ผู้จัดการร้านชงชาให้คุณหนึ่งถ้วย)
(ผู้จัดการร้าน: นั่งพักตรงนี้สักหน่อยเถอะ มาเล่นไพ่กับฉันสักพัก วางใจได้ คราวนี้ฉันไม่โกง และไม่เล่นพนันด้วย)