(คุณ: ขอโทษครับ ผมลืมพกมา.)
(คุณแอบลงจากรถไป.)
(คนของแผนกรักษาความปลอดภัยที่ยืนเฝ้าประตูจ้องคุณเขม็ง การกระทำของคุณดึงดูดความสนใจของพวกเขา.)
(คุณรีบเอามือปิดหน้ากากแล้วเดินจากไป.)
(คุณคาดเดาว่าการปลอมตัวเป็นลูกค้าแล้วนั่งรถบัสออกไปน่าจะเป็นหนึ่งในวิธีผ่านด่าน แต่ตอนนี้คุณยังไม่รู้ว่าจะหาตั๋วรถบัสมาได้อย่างไร.)
(คุณคิดว่าจะหาหน้ากากคนหัวกวางมาได้ไหม แต่สุดท้ายก็ปฏิเสธความคิดนั้นไป.)
(ของต้องห้ามที่คุณมีอยู่ตอนนี้เยอะเกินไปแล้ว หากเพิ่มหน้ากากชิ้นใหญ่ขนาดนั้นเข้าไปอีก ห้องน้ำก็คงซ่อนของไม่พอ.)
(คุณกลับเข้าไปในโรงพยาบาลอีกครั้ง.)
(คุณมาถึงชั้นสาม.)
(คุณพบว่าคนของแผนกรักษาความปลอดภัยกำลังประชุมกันอยู่ชั้นบน.)
(คุณหันหลังเดินออกไป แล้วพบคนของแผนกรักษาความปลอดภัยคนหนึ่งปรากฏตัวตรงหน้า เขาคือคนที่ยืนเฝ้าประตูใหญ่ก่อนหน้านี้นั่นเอง.)
(แผนกรักษาความปลอดภัย: บัตรผ่านประตูของนายล่ะ?)
(คุณ: ผมไม่ได้พกมา.)
(แผนกรักษาความปลอดภัย: มากับเราหน่อย เราว่าหน้ากากของนายดูคุ้นตา เหมือนหน้ากากที่เราเคยทำหายไป.)
(คุณ: ไม่ใช่ คุณจำผิดแล้ว.)
(แผนกรักษาความปลอดภัย: ไม่ได้ นายต้องมากับเราสักรอบ.)
(คุณพยายามหนี.)
(คนของแผนกรักษาความปลอดภัยไล่ตามมาทันและจับตัวคุณไว้.)
(คุณยุติการอนุมาน.)
กู้อี้ลืมตาขึ้น
การอนุมานครั้งนี้เขาได้ข้อมูลเพียงอย่างเดียว รถบัสอาจเป็นหนึ่งในวิธีออกจากโรงพยาบาลอย่างปลอดภัย
ภารกิจต่อไปของเขาคือหาคำตอบให้ได้ว่าจะหาตั๋วรถบัสมาได้อย่างไร