เมื่อกู้อี้นั่งลงบนอัฒจันทร์ ทุกสิ่งรอบตัวก็เปลี่ยนแปลงไปอย่างพลิกฟ้าคว่ำแผ่นดิน
ที่แท้คณะละครสัตว์แห่งนี้ไม่ได้ร้างผู้คน
อัฒจันทร์เต็มไปด้วยผู้ชมรูปร่างหน้าตาพิกล
บางคนผิวเหลือง กล้ามเนื้อเป็นมัด ๆ มีหางรูปสายฟ้า และแก้มแต้มสีแดงกลมสองวงคล้ายก้อนอึ ส่วนชายกล้ามโตข้างกายสวมหมวกแดงกับแจ็กเก็ตสีน้ำเงิน ดูเหมือนจะเป็นผู้ปกครองของเขา
บางคนรูปร่างเป็นเหลี่ยมสี่ด้านทั่วตัวเต็มไปด้วยรู สวมโหลปลาทองเป็นหมวกเกราะ และจูงหอยทากเป็นสัตว์เลี้ยง ส่วนสิ่งมีชีวิตข้างกายที่ดูคล้ายดาวทะเล สวมเพียงกางเกงขาสั้นชายหาดตัวเดียวตั้งแต่หัวจรดเท้า ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนสนิทของเขา
ส่วนผู้ชมบางคนก็เหนือความคาดหมายยิ่งกว่า ถึงกับเป็นกระถางต้นหญ้าหางหมา?
หรือว่าพวกนี้จะเป็นสิ่งมีชีวิตจากจักรวาลคู่ขนานอื่น?
“การแสดงละครสัตว์เริ่มแล้ว!”
อันเยวี่ยถือไมโครโฟน ใบหน้าเผยรอยยิ้มชวนขนลุก
กู้อี้ไม่มีอารมณ์ชมการแสดง เขาเอาแต่รอให้เกมโต้ตอบเริ่มขึ้น
การแสดงของแฝดสิบคนจบลง อันเยวี่ยก็เดินกลับขึ้นเวที
“ต่อไป เราจะเล่นเกมโต้ตอบกัน มีผู้ชมคนไหนอยากลองบ้างไหม?”
“ผมเอง”
กู้อี้ลุกขึ้นจากที่นั่ง ผู้ชมทุกคนในงานต่างหันมามองเขา
กู้อี้บิดคออย่างอึดอัด—ใครถูกต้นหญ้าหางหมาจ้องก็คงรู้สึกไม่สบายใจทั้งนั้น
“เชิญเลยเพื่อน เชิญขึ้นเวที คุณชื่ออะไร?”
“กู้อี้”
กู้อี้กระโดดขึ้นเวทีอย่างสงบนิ่ง
……
กู้อี้ยืนหอบอยู่ที่เส้นชัย ก่อนหันกลับไปมอง
คนแคระเพิ่งวิ่งได้ครึ่งทาง ส่วนเขาวิ่งครบระยะไปนานแล้ว