กู้อี้ลืมตาขึ้น มองรองเท้าของตัวเองแล้วพูดอย่างหงุดหงิดว่า:
“ทำไมถึงซวยได้ขนาดนี้นะ? รู้อย่างนี้ไม่น่าใส่รองเท้าที่มีเชือกผูกเลย”
กู้อี้มองประตูใหญ่ตรงหน้า ใจเต้นระรัวด้วยความตื่นเต้น
—คณะละครสัตว์จันทร์ทมิฬมอบเบาะแสให้เขามากมายเหลือเกิน!
ข้อแรก:
ผ้าปิดตาข้างเดียวที่กู้อี้ถืออยู่เป็นตั๋วเข้าชมคณะละครสัตว์ และผู้ซื้อก็คือน้องสาวของเขา ขอเพียงผ่านบททดสอบของคณะละครสัตว์และได้รับ “บัตรรางวัลจันทร์ทมิฬ” เขาก็แทบจะอนุมานได้แล้วว่าน้องสาวได้รับรางวัลอะไรจากคณะละครสัตว์
ข้อสอง:
ข้อสันนิษฐานเกี่ยวกับกฎ
ในดันเจียนนี้มีเพียงสองแห่งที่มีกฎระบุไว้อย่างชัดเจน โดยนักผจญภัยไม่ต้องสรุปกฎขึ้นมาเอง แห่งหนึ่งคือคณะละครสัตว์จันทร์ทมิฬ อีกแห่งคือบ้านเก่า ทั้งสองแห่งต้องมีความเชื่อมโยงบางอย่างซ่อนอยู่
“ย้อนเวลา!”
(เริ่มการอนุมานจากการย้อนเวลา!)
(คุณกับคนแคระยืนอยู่บนเส้นสตาร์ตเดียวกัน)
(คุณย่อตัวลง ถอดรองเท้าและถุงเท้า)
(คุณคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนตัดสินใจถอดเสื้อกับกางเกงออกด้วย เหลือเพียงกางเกงชั้นใน)
(จันทร์ทมิฬ: คุณกำลังทำอะไรอยู่หรือ?)
(คุณ: ลดแรงต้านอากาศ)
(จันทร์ทมิฬ: ฮ่า ๆ ดูท่าคุณกู้จะจริงจังกับการแข่งขันมากเลยนะ ถ้าอย่างนั้นเรามาเริ่มกันเถอะ ทุกคนเข้าที่—เตรียมตัว—วิ่ง!)
(คุณพุ่งออกไป คนแคระตามฝีเท้าคุณไม่ทันเลย)
(คุณกระโดดขึ้นสะพานไม้แผ่นเดียว แล้วค่อย ๆ ข้ามไปอย่างระมัดระวัง)