ที่จริงแล้ว กู้อี้สังเกตเห็นจุดน่าสงสัยนี้มานานแล้ว
คนไข้กับคนไข้แทบไม่พูดคุยกัน หรือไม่ก็พวกเขาพูดคุยกันแล้ว แต่เขาไม่เคยได้ยินเลยสักครั้ง
มีเพียงตอนที่เขาสื่อสารกับบุคลากรทางการแพทย์และพนักงานเท่านั้น ที่ทุกอย่างเป็นไปอย่างราบรื่น
นี่เป็นเพียงเพราะเขาเป็น “หนูทดลองพิเศษ” เท่านั้นหรือ?
หรือไม่ก็ บทบาทที่เขาสวมอยู่นั้นแท้จริงแล้วไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นคนพื้นเมืองของที่นี่เหมือนกับพนักงานเหล่านั้น?
ประตูใหญ่เปิดออก พยาบาลมองคนทั้งสองในห้องผู้ป่วย
“ใกล้ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว สวีเนี่ยน เธอไปเองได้ไหม?”
สวีเนี่ยนเอียงหัวครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า
สวีเนี่ยนฟังภาษาของหมอรู้เรื่อง แต่พูดต่อหน้าพยาบาลไม่ได้
“งั้นกู้อี้ เธอพาเขาไปโรงอาหารหน่อย”
“ครับ”
กู้อี้ไปยืมรถเข็นจากเคาน์เตอร์พยาบาล แล้วเข็นสวีเนี่ยนไปโรงอาหาร
สวีเนี่ยนซาบซึ้งใจมาก เขาพยักหน้าขอบคุณกู้อี้อย่างตื่นเต้นไม่หยุด
กู้อี้ตบบ่าสวีเนี่ยนเบา ๆ เพื่อปลอบใจ
กินอาหารเย็นเสร็จ กู้อี้ก็วิ่งไปห้องน้ำ
ขณะที่เขากำลังจะเริ่มการอนุมานสำรวจอีกครั้ง จู่ ๆ ก็มีเสียงดังมาจากห้องส้วมฝั่งซ้ายมือ
“พี่ชาย ฝั่งคุณมีกระดาษไหม? ส่งมาให้ผมแผ่นหนึ่งสิ”
“รอแป๊บ”
หัวใจกู้อี้เต้นตึกตัก เขาหันไปฉีกกระดาษชำระออกมาช่วงหนึ่ง แล้วยื่นลอดใต้แผงกั้นไปให้
“ขอบคุณ”