ผู้อำนวยการเดินเข้ามาในห้องทำงาน
เขามองฝุ่นบนโต๊ะ สีหน้าดูฉงนเล็กน้อย
แล้วหันไปมองทางตู้หนังสือ
คุณเห็นว่าผู้อำนวยการไม่ได้สวมหน้ากาก เขาเผยรอยยิ้มออกมา
ผู้อำนวยการ: “ผมเห็นคุณแล้ว”
คุณไม่รู้ว่าผู้อำนวยการเป็นมิตรหรือศัตรู ลังเลอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินออกมา
ผู้อำนวยการ: “คุณมาที่นี่ทำไม ทำไมไม่ไปเข้าเวร”
คุณ: “ไม่ได้ทำอะไรครับ”
ผู้อำนวยการ: “คุณเพิ่งมาทำงานวันแรกหรือไง ถึงกล้าบุกรุกห้องทำงานของผม”
คุณชะงักไปครู่หนึ่ง ถึงนึกขึ้นได้ว่าตัวเองสวมหน้ากากปากนกอยู่ ผู้อำนวยการจึงเข้าใจว่าคุณเป็นพนักงานของโรงพยาบาล
คุณ: “ขอโทษครับ”
ผู้อำนวยการ: “ดูท่าผมคงต้องตั้งกฎขึ้นมาใหม่สักหน่อยแล้ว”
ผู้อำนวยการหยิบปากกาลูกลื่นที่เหน็บอยู่หน้าอกเสื้อออกมา เขียนข้อความบรรทัดหนึ่งลงบนกระดาษ จากนั้นก็นำไปติดไว้หน้าประตูห้องทำงาน
จู่ ๆ คุณก็ได้ยินเสียงพึมพำทุ้มต่ำดังขึ้นข้างหู
คุณเห็นเงาสีดำของคนคนหนึ่งปรากฏขึ้นด้านหลังผู้อำนวยการ
นี่เป็นครั้งแรกที่คุณเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึง
ผู้อำนวยการ: “ต่อไปนี้ ถ้าไม่ได้รับอนุญาตจากผม ห้ามใครเข้ามาในห้องทำงานของผมเด็ดขาด”
พลังของสิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึงทำงาน คุณถูกพลังนั้นผลักออกจากห้องทำงานอย่างไม่อาจขัดขืน
บนประตูห้องทำงานมีข้อความเขียนไว้ว่า: “หากไม่ได้รับอนุญาตจากผู้อำนวยการ ห้ามผู้ใดเข้าห้องทำงาน”
คุณลองหมุนลูกบิดประตู
ลูกบิดร้อนจัดจนลวกฝ่ามือของคุณ
เห็นได้ชัดว่าผู้อำนวยการหลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับ “สิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึง” แล้ว เขาสามารถอาศัยพลังของ “สิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึง” เพื่อตั้งกฎขึ้นชั่วคราวได้