“ชั้นสามก็แค่ห้องเก็บของ ไม่มีอะไรหรอก” พ่อชะงักไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “ชั้นสามสกปรกมาก อย่าขึ้นไปล่ะ”
“อ๋อ”
กู้อี้พยักหน้า ดูท่าพ่อคงไม่อยากเปิดเผยข้อมูลเกี่ยวกับชั้นสามจริง ๆ
พ่อเหลือบมองข้อมือ ทั้งที่บนนั้นไม่มีนาฬิกาอยู่เลย
“พ่อควรไปทำงานแล้ว”
“วันนี้วันเสาร์นะ ทำไมพ่อยังต้องไปทำงานอีกล่ะ?”
“ทำงานล่วงเวลา”
พูดจบ พ่อก็หยิบกุญแจรถแล้วออกไป
แม่เกาศีรษะ พลางเก็บชามตะเกียบไปด้วยและพูดว่า “รีบไปเรียนกวดวิชาของลูกเถอะ วันนี้แม่จะพาน้องสาวเข้าเมืองไปซื้อของสักหน่อย”
“ได้ครับ”
กู้อี้พยักหน้า สะพายกระเป๋านักเรียนแล้วเดินออกไป
ตัวตลกยังคงเล่นกับเด็ก ๆ อยู่ตรงปากถนน กู้อี้เดินสวนกับตัวตลก แต่ตัวตลกไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์อะไรกับเขาเลย
กู้อี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
【5 วัน 23 ชั่วโมง 24 นาที】
จากข้อสันนิษฐานก่อนหน้านี้ ตราบใดที่กู้อี้เดินออกจากบ้าน ไม่ว่าจะไปทางไหน พอถึงเวลาเขาก็จะไปปรากฏตัวที่โรงเรียนกวดวิชาโดยอัตโนมัติ
แน่นอนว่ากู้อี้ไม่มีทางปล่อยเวลาให้เสียเปล่า นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้สำรวจอย่างอิสระ
กู้อี้นั่งยอง ๆ อยู่ตรงมุมถนนโดยไม่ขยับ ตัวจับเวลาก็หยุดลงจริง ๆ
ราว 5 นาทีต่อมา แม่ขับรถออกไป
ผู้คนเดินผ่านไปมาบนถนน ไม่มีใครสนใจกู้อี้ กระแสเวลาของพวกเขาไม่ส่งผลต่อกระแสเวลาของกู้อี้
“การอนุมาน”
กู้อี้หลับตาลง
（เริ่มการอนุมาน！）
（คุณเดินไปหาตัวตลก）
（ตัวตลกเป่าลูกโป่งเป็นรูปสุนัขตัวเล็ก แล้วมอบให้เด็กคนหนึ่ง）