“ลูกแกะตัวนี้ราคาเท่าไร?”
“หา?” พ่อค้าเงยหน้าขึ้น มองกู้อี้อย่างสงสัย “เด็กอย่างเธอจะไปรู้อะไร รีบกลับบ้านไปเลย ถ้าจะซื้อก็ต้องเรียกพ่อแม่มาซื้อสิ”
ซื้อแกะสักตัวต้องขออนุญาตพ่อแม่ด้วยหรือ?
กู้อี้ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนมองไปรอบ ๆ
ลูกค้าทุกคนที่ถามราคาอยู่แถวนี้ล้วนดูโตกว่าเขาเล็กน้อย กู้อี้เงียบไปครู่หนึ่ง แล้วก้มหน้าวิ่งออกจากตลาด
“ดูท่าคงต้องเปลี่ยนวิธีแล้ว”
กู้อี้ซื้อหมวกแก๊ปกับหน้ากากอนามัยจากปากทางตลาด จากนั้นก็นั่งยอง ๆ รอเงียบ ๆ อยู่ข้างถนน
ในตลาดอาจมีเพื่อนบ้านของเขาอยู่ก็ได้
ในเมื่อผู้ใหญ่ในเมืองเล็ก ๆ แห่งนี้ระแวดระวังเรื่องซื้อขายเนื้อแกะกันถึงขนาดนี้ การที่เขาโผล่ไปในตลาดอาจทำให้พ่อแม่รู้เข้า แม้จะไม่รู้ว่าผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร แต่ต้องทำให้การผ่านด่านยากขึ้นแน่นอน
กู้อี้จิบน้ำอัลมอนด์อย่างเบื่อหน่าย พลันเห็นครอบครัวหนึ่งจูงลูกแกะตัวเล็กเดินออกมา
ถ้าจำไม่ผิด ลูกแกะตัวนั้นก็คือตัวที่พยายามหนีเมื่อครู่นี้
กู้อี้หลับตาลง
（เริ่มการอนุมาน!）
（คุณสวมหน้ากาก กดปีกหมวกลงต่ำ แล้วเดินตามไป）
（สามีภรรยาผู้ซื้อยัดลูกแกะเข้าไปในท้ายรถแล้วขับออกไป คุณรีบปั่นจักรยานตามไป）
（บ้านของผู้ซื้ออยู่ใกล้โรงเรียนของคุณ พอจอดรถแล้ว ผู้ซื้อกับภรรยาก็ช่วยกันยกลูกแกะออกมา）