“ผู้อำนวยการซุน รีบมาดูเร็ว ลูกชายฉันฟื้นแล้ว”
แม่พาหมอวิ่งเข้ามา
กู้อี้หรี่ตามองป้ายชื่อบนอกเสื้อของหมอ ดูแล้วน่าจะเป็นหัวหน้าแพทย์ของโรงพยาบาลประสาท
หมอซุนเดินมาหากู้อี้ ตรวจดูซ้ายขวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถามว่า “คุณรู้สึกไม่สบายตรงไหนไหม?”
“ปวดหัว หูอื้อ”
“คุณอาจต้องพักสังเกตอาการอีกสักระยะ” หมอซุนมองกู้อี้ด้วยความประหลาดใจ “จิตใจเข้มแข็งมากจริง ๆ”
กู้อี้ขมวดคิ้ว แสร้งทำสีหน้าสับสนแล้วถามว่า “ผมพอจะรู้ได้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้นกับผมกันแน่?”
“เมื่อ 1 เดือนก่อน คุณประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ จนตกอยู่ในภาวะผักอยู่ช่วงหนึ่ง แม่ของคุณเฝ้าดูแลอยู่ข้างเตียงมาตลอด 1 เดือน ในที่สุดก็ปลุกคุณให้ฟื้นขึ้นมาได้”
“หืม?”
กู้อี้หันไปมองแม่
ดวงตาของเธอเอ่อคลอไปด้วยน้ำตา สะอื้นไม่หยุด สีหน้าดูไม่เหมือนเสแสร้ง
แต่ว่า...
จากสิ่งที่เกิดขึ้นในโลกภายใน แม่ไม่น่าจะเป็นห่วงเขาขนาดนี้นี่นา?
“น้องสาวของผมล่ะ?”
“น้องสาว? น้องสาวคนไหน?”
“กู้เหยียว”
“ลูก เป็นอะไรไป ถึงได้พูดจาเหลวไหลแบบนี้?” แม่มองกู้อี้ด้วยสีหน้าฉงน “ลูกเป็นลูกชายคนเดียวของบ้านเรา จะมีน้องสาวมาจากไหน?”
น้องสาวหายไปแล้วหรือ?
น้องสาวคนนี้ไม่เคยมีตัวตนอยู่ในโลกความจริงเลย หรือพ่อแม่กำลังแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง?
หรือว่า...
พ่อแม่ของน้องสาวกับพ่อแม่ของเขาไม่ใช่คนกลุ่มเดียวกัน?
กู้อี้ไม่พูดอะไร เอาแต่มองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย
แม่หันไปมองหมอด้วยความกังวล “ผู้อำนวยการซุน ทำไมลูกชายฉันถึงเริ่มพูดจาเพ้อเจ้อแล้วล่ะ?”
“อาจเป็นเพราะสมองได้รับบาดเจ็บรุนแรง ทำให้ความทรงจำคลาดเคลื่อนไป รออีกสักพักก็น่าจะกลับมาเป็นปกติครับ”