“ทำไมคุณถึงหยิบก้อนใหญ่ขนาดนี้ออกมาจากใต้กระโปรงได้ล่ะ?”
“ทำไมจะไม่ได้ล่ะ?”
เหยาเหยามองกู้อี้ พลางกะพริบตากลมโตอย่างไร้เดียงสา
กู้อี้รับกางเกงช้างมาพิจารณาอย่างละเอียด
เขามั่นใจว่ากางเกงช้างตัวนี้เหมือนกับกางเกงของคนงานขนส่งทุกประการ
“ฉันชอบกางเกงตัวนี้มาก”
“รีบใส่สิ!”
“ตอนนี้เลยเหรอ?”
“ใช่ รีบใส่เร็ว”
กู้อี้พยักหน้า แล้วสวมกางเกงเข้าไป
หลังสวมแล้ว กางเกงตัวนี้กลับไร้น้ำหนักโดยสิ้นเชิง ให้ความรู้สึกเหมือนสวมผ้าโปร่งบาง ๆ ชั้นหนึ่ง จนแทบไม่รู้สึกว่ามีอะไรอยู่บนตัว
กู้อี้ยังไม่ทันได้ตอบสนอง เหยาเหยาก็ดึงกางเกงของเขาออก แล้วพุ่งวูบเข้าไปข้างใน
“เฮ้!”
กู้อี้มองเหยาเหยาด้วยความตกใจ
กางเกงของเขาราวกับเป็นหลุมลึกไร้ก้น เหยาเหยาเข้าไปแล้วก็หายวับไป
ทันใดนั้น กู้อี้รู้สึกคันยุบยิบที่แผ่นหลัง
เหยาเหยากลับมุดออกมาจากด้านหลังของเขาเสียอย่างนั้น
“แต่นแต๊น~” เหยาเหยาเกาะไหล่กู้อี้อย่างมีความสุข “เห็นไหม นี่ต่างหากเวทมนตร์จริง ๆ เทคนิคของคุณน่ะไม่ได้ผลอะไรเลยสักนิด”
“นี่มัน…”
“นี่คือกางเกงจิงโจ้ที่หนูขโมยมาจากคุณลุงผู้จัดการร้าน จิงโจ้ใช้มันเก็บของกัน ข้างในซ่อนของได้อย่างน้อยสิบลูกบาศก์เมตร แถมคนอื่นยังมองไม่ออกด้วย”
พูดจบ เหยาเหยาก็มุดออกมาจากกางเกงของกู้อี้
เธอตบเข็มขัดของกู้อี้เบา ๆ
กางเกงช้างหายวับไปทันที แม้แต่กู้อี้เองก็ยังมองไม่เห็น
“แค่ตบอีกสองที กางเกงจิงโจ้ก็จะใช้ได้อีกครั้ง”