กู้อี้กลับถึงหอพักแล้วล้มตัวลงนอนพักบนเตียง
ตอนนี้เป็นเวลาสี่โมงเย็น อีกสองชั่วโมงช่องทางห้วงสูญญากาศก็จะเปิด หากวันนี้ยังไปทำงานพิเศษที่ห้องสมุดได้ เขาต้องไปอีกครั้งให้ได้
กู้อี้กับเฉินเจ๋ออวี่ต่างได้รับรางวัลเป็นเศษเสี้ยวความฝัน หลังได้รับเศษเสี้ยวมา เฉินเจ๋ออวี่ก็กลืนลงไปทันที
“กินเข้าไปทำไม?”
“ไม่กินแล้วจะเก็บไว้ให้มันออกลูกหรือไง?”
เฉินเจ๋ออวี่กลอกตา ก่อนนอนอ่านนิยายอยู่บนเตียง
กู้อี้เปิดกล่อง หยิบเศษเสี้ยวความฝันขึ้นมาดู
มันเป็นผลึกสีชมพู มีกลิ่นหวานจาง ๆ
“เริ่มอนุมาน”
(เริ่มอนุมาน!)
(คุณกลืนเศษเสี้ยวความฝันลงท้อง)
(คุณไม่รู้สึกอะไรเลย)
(คุณยุติการอนุมาน)
กู้อี้เกาศีรษะ ยังไม่เข้าใจว่าเฉินเจ๋ออวี่กินของสิ่งนี้ไปทำไม
หรือเป็นเพราะคนพื้นเมืองกับเขาไม่ได้เป็นเผ่าพันธุ์เดียวกัน? เศษเสี้ยวความฝันจึงเป็นของบำรุงสำหรับพวกนั้น แต่ไม่มีผลกับเขาแม้แต่น้อย?
“ช่างเถอะ เลิกคิดเรื่องกินดีกว่า ลองดูว่ายาวิเศษในหนังสือใช้ได้ผลไหม”
กู้อี้ส่ายหน้าแล้วหลับตาลง
(เริ่มอนุมาน!)
(คุณหาขวดหนึ่งใบ มีดเล็กหนึ่งเล่ม กระดาษขาวหนึ่งแผ่น และเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดหนึ่งตัวในหอพัก)
(คุณหลบเข้าไปในห้องน้ำแล้วปิดประตู)
(คุณใช้มีดกรีดฝ่ามือ หยดเลือดลงในขวดจนได้ปริมาณ 100 มิลลิลิตร)
(คุณฉีกเสื้อเชิ้ตสีขาวมาพันแผล)
(คุณโยนเศษเสี้ยวความฝันลงไปในขวด)
(คุณหยิบกระดาษออกมา วาดวงเวทตามคำแนะนำในหนังสือ แล้วแปะปิดปากขวด)
(ผ่านไปสามนาที คุณได้ยินเสียงพึมพำสับสนดังอยู่ข้างหู)