“คุณคือกู้อี้ใช่ไหม?”
อีวาน ตัวแทนจากประเทศหมีขาวเดินเข้ามา แล้วพูดคุยกับกู้อี้ด้วยภาษาจีนที่คล่องแคล่ว
กู้อี้เช็ดเหงื่อที่ฝ่ามือ ก่อนฝืนยิ้มออกมา “สวัสดี ผมกู้อี้... ตอนนี้ที่นี่เกิดอะไรขึ้นเหรอ?”
“สถานการณ์ค่อนข้างซับซ้อน ผมอธิบายตอนนี้ไม่หมดหรอก บอกได้แค่ว่าฐานของทีมวางแผนหายไปอย่างกะทันหัน พวกเราก็ยังไม่มีทางพาพวกเขากลับมาได้”
“เป็นไปได้ยังไง?”
“เอาเป็นว่าตอนนี้พวกเราทำได้แค่รออยู่ที่นี่ บางทีวันหนึ่งพวกเขาอาจกลับมาเองก็ได้” อีวานกล่าว “ก่อนที่ทีมวางแผนของประเทศมังกรจะกลับมา พวกเราจะคุ้มครองคุณเอง”
“ช่างเถอะ ผมไม่ต้องให้พวกคุณคุ้มครองหรอก ประเทศมังกรไม่มีเจ้าหน้าที่พิเศษเหลือสักคนเลยหรือไง?”
“เหลือแค่เจ้าหน้าที่พิเศษไม่กี่คนที่ออกปฏิบัติงานข้างนอกเป็นครั้งคราว”
ทันทีที่กู้อี้พูดจบ เหล่าจ้ายก็เข็นรถเข็นของอาเจี้ยนมาหยุดตรงหน้าเขา
เหล่าจ้ายตื่นเต้นเกินไป จึงเผลอปล่อยมือจากรถเข็น
“ว้าก!”
อาเจี้ยนร้องลั่น ก่อนร่วงลงจากรถเข็น
ครืน!
เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นดินทั้งผืนสั่นสะเทือนถึงสามครั้ง
“พี่ ทำไมพี่ถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?” กู้อี้ชะงักไป ก่อนรีบพยุงอาเจี้ยนที่ล้มอยู่ขึ้นมา “เมื่อกี้เสียงดังขนาดนั้น พี่เป็นคนทำเหรอ?”
“บ้าจริง ไม่ใช่ฉันทำสักหน่อย!” อาเจี้ยนคว้าแขนกู้อี้อย่างตื่นเต้น “รีบพยุงฉันขึ้นมาเร็ว ต้องเป็นหัวหน้ากลุ่มกับคนอื่น ๆ กลับมาแล้วแน่!”
กู้อี้ช่วยให้อาเจี้ยนกลับไปนั่งบนรถเข็น แล้วมองแนวกั้นที่อยู่ไกลออกไปด้วยความสงสัย
ไม่ถึง 5 นาที เจ้าหน้าที่พิเศษจากประเทศหมีขาวก็รื้อแนวกั้นออก อาคารฐานของทีมวางแผนกลับมาปรากฏต่อหน้ากู้อี้และคนอื่น ๆ อีกครั้ง