วันรุ่งขึ้น
ริมลำธารนอกสนามยิงปืน มีกลุ่มเจ้าหน้าที่พิเศษกำลังตกปลาอย่างสบายใจ
กู้อี้มองภาพที่ดูราวกับกลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว ก่อนเอ่ยถามว่า “นี่เรามาทำกิจกรรมสานสัมพันธ์กันหรือไง? แข่งตกปลากันหรือ?”
“อ้อ ฉันไม่ได้บอกนายไปแล้วเหรอ? ตกปลาช่วยฝึกพลังจิตได้นะ”
“งั้นฉันไปตกปลาด้วยได้ไหม?”
“ขอร้องล่ะ อย่าเลย” ฉวยคังผิงรีบคว้าแขนกู้อี้ไว้ “นายไปตกปลาที คนอื่นจะยังมีปลาให้ตกอีกหรือไง?”
“อ้อ อย่างนี้นี่เอง...” กู้อี้ยกคิ้ว “ว่าแต่จินซินเป็นยังไงบ้าง?”
“ตั้งแต่วันที่เรากลับมายังโลกแห่งความเป็นจริง เขาก็ถูกส่งไปเรือนจำเมืองหลวงแล้ว
เรือนจำนั่นออกแบบโดยศาสตราจารย์สือเค่อหลานตุน นักโทษทุกคนที่มีพลังลี้ลับถูกขังอยู่ที่นั่น ไม่มีใครออกมาได้ และไม่มีพลังลี้ลับใดรุกรานเรือนจำนั่นได้
ตอนนี้เขาสูญเสียความสามารถในการเคลื่อนไหวไปโดยสิ้นเชิง เป็นอย่างที่นายคาดไว้เลย ถ้าไม่กลับไปยังโลกประหลาดภายใน 7 วัน เขาก็จะตายเพราะฝ่าฝืนกฎ”
“ตายเหรอ? ถ้ามันง่ายขนาดนั้นก็ดีสิ”
กู้อี้ส่ายหน้า เดินตามฉวยคังผิงไปยังสนามยิงปืน
คนในสนามยิงปืนมีไม่มาก
มีเพียงเหล่าจ๋ายกับเจ้าหน้าที่พิเศษอีกสองคนที่กำลังฝึกยิงปืน
“เหล่าจ๋าย เอาปืนมาให้ฉันสองกระบอก”
“ครับ หัวหน้ากลุ่ม”
ฉวยคังผิงรับปืนพกมา แล้วอธิบายพลางถอดประกอบให้ดู “ขั้นแรกของการฝึกยิงปืน คือต้องเรียนรู้วิธีถอดและประกอบปืนให้เป็น เข้าใจหลักการทำงานของปืนก่อน เดี๋ยวฉันสาธิตให้ดูรอบหนึ่ง”
แกร๊ก ๆ—
สิ้นเสียง กู้อี้ก็ถอดและประกอบปืนพกกลับเข้าที่อย่างคล่องแคล่วไปแล้ว
ฉวยคังผิงกระตุกมุมปากเล็กน้อย “ไอ้หนุ่ม นายจะมาแสร้งทำเป็นหมูแล้วกินเสือใส่ฉันอีกแล้วใช่ไหม?”