“เป็นอย่างที่คิด จริง ๆ แล้วผมก็เดาไว้นานแล้วว่า อัตราการตายของโลกนี้ต้องสูงถึงร้อยเปอร์เซ็นต์แน่ ๆ”
กู้อี้ยิ้มอย่างขมขื่นแล้วส่ายหน้า
ด่านแรกที่เขาเข้าร่วมกลับยากถึงเพียงนี้ ไม่เพียงมีอันตรายซ่อนอยู่ทุกหนแห่งและปริศนาทุกมุม ยังสร้างแรงกดดันทางจิตใจให้เขาอย่างไม่รู้จบ
เขามีพรสวรรค์ระดับ SSS จึงเดินทางมาถึงจุดนี้ได้
ถ้าเป็นนักผจญภัยคนอื่นที่ยังไม่ได้ปลดล็อกพรสวรรค์อันทรงพลัง ป่านนี้คงกลายเป็นศพเย็นชืดไปนานแล้ว
“หัวหน้ากลุ่มครับ พวกคุณพูดถูก อัตราการตายของโลกประหลาดกำลังเพิ่มสูงขึ้นเรื่อย ๆ สักวันหนึ่งพวกเราคงถูกสิ่งลี้ลับยึดครองจนหมด มนุษยชาติกำลังจะสูญพันธุ์”
“กู้อี้ อย่ากดดันตัวเองมากเกินไปเลย… พวกเราคือที่พึ่งที่มั่นคงที่สุดของคุณ ในด่านมีปัญหาอะไรหรือเปล่า?”
“มีครับ” กู้อี้พยักหน้า “จนถึงตอนนี้ผมก็ยังหารหัสเปิดคอมพิวเตอร์ของผู้อำนวยการโรงพยาบาลไม่เจอ พวกคุณมีเบาะแสอะไรบ้างไหม?”
“เอ่อ…”
“ช่างเถอะ ไม่เป็นไรครับ ผมจะหาทางเอง รบกวนช่วยดูแลพ่อแม่กับครอบครัวของผมด้วยนะครับ แล้วก็…”
กู้อี้เงยหน้ามองจอขนาดใหญ่
บนจอมืดสนิท
กู้อี้นั่งลงบนเก้าอี้แล้วถอนหายใจยาว
โรงหนังพังทลายลง กู้อี้กลับเข้าสู่สภาวะจมอยู่ในความว่างเปล่าอีกครั้ง
นี่กลับเปิดโอกาสให้กู้อี้ได้คิดทบทวนอย่างเต็มที่
ก่อนหน้านี้ ข้อสันนิษฐานสองข้อที่กู้อี้พูดออกมายังไม่ครบถ้วน เขายังมีอีกหนึ่งเรื่องที่คิดไม่ตก
นั่นก็คือ คนที่อ้างตัวว่าเป็น “อดีตนักผจญภัย” คนนั้น ทำไมถึงต้องปลอมเป็นโทโทเพื่อสื่อสารกับเขา?
นอกจากต้องการใส่ร้ายเขาแล้ว ยังมีจุดประสงค์อื่นอีกหรือไม่?