คำใบ้ที่ขัดแย้งกันปรากฏขึ้นอีกแล้ว!
กฎข้อ 6 บอกว่าอย่าไปสนใจคำร้องขอความช่วยเหลือของผู้อื่น แต่ด้านหลังกระดาษโน้ตกลับบอกว่าการเห็นคนตายต่อหน้าแล้วไม่ช่วยจะทำให้ต้องเสียใจไปตลอดชีวิต
จากประสบการณ์ครั้งแรกในห้องผู้ป่วย กู้อี้คาดเดาว่าข้อมูลทั้งสองอย่างนี้อาจจะถูกต้องทั้งคู่!
ด้านหน้ากระดาษโน้ตคือสิ่งที่ตัวเองต้องทำต่อหน้าแพทย์ พยาบาล และเจ้าหน้าที่ ส่วนด้านหลังคือสิ่งที่ต้องทำลับหลังพวกเขา
กฎสองข้อนี้ล้วนสำคัญมากและต้องปฏิบัติตามทั้งคู่ ไม่อย่างนั้นตัวเองจะไปกระตุ้นเงื่อนไขตายทันทีเหมือนกัน
กู้อี้ถือถาดข้าว ยืนอยู่หน้าป้ายราคา คิดคำนวณในใจครู่หนึ่ง สุดท้ายสั่งเป็ดต้มเค็มหนึ่งจาน ผักดองหนึ่งจาน และหมั่นโถวหนึ่งลูก
พ่อครัวหัวหมูไม่ได้หาเรื่องเขาแต่อย่างใด
กู้อี้ยกถาดอาหารของตัวเอง หาที่นั่งลง
ข้างกายเขามีผู้ป่วยร่วมชายคาเดียวกันนั่งอยู่หลายคน
พวกเขาก้มหน้าก้มตากินข้าว ไม่กล้าปริปากพูดอะไรทั้งสิ้น
"เฮ้อ พวกนายเป็นโรคอะไรกันบ้างหรือ..."
"ชู่ว!"
เพื่อนผู้ป่วยทำท่าให้เงียบ แล้วกินข้าวต่อ
กู้อี้รีบหุบปากทันที อดขมวดคิ้วไม่ได้
--ที่นี่มันที่ไหนกัน? ถึงจะเป็นคุกก็ไม่มีกฎเกณฑ์เข้มงวดขนาดนี้
เคร้ง!
กู้อี้เพิ่งหยิบช้อนขึ้นมา ก็เห็นผู้ป่วยข้างกายล้มฟุบลงไปกระแทกถาดข้าวในทันใด เขาม่านตาขยาย ใบหน้าเหม่อลอยจ้องมองเขา
"เป็นอะไรไป?"
กู้อี้ถามด้วยจิตใต้สำนึก แต่จู่ ๆ ก็รู้สึกเจ็บที่เท้า
ที่แท้ก็คือเพื่อนผู้ป่วยที่นั่งตรงข้ามเตะเขาทีหนึ่ง เขากำลังเตือนว่าอย่าพูดมาก
พ่อครัวหัวหมูเดินมาหยุดข้างกาย ยกป้าย "ห้ามส่งเสียงดัง" ขึ้น
กู้อี้เบะปาก ไม่คิดว่าตัวเองแค่พูดไปประโยคเดียว จะถูกจัดว่าเป็น "ส่งเสียงดัง" ได้?
ผู้ป่วยข้างกายกู้อี้ม่านตาขยาย สีหน้าค่อย ๆ ซีดขาว ปากของเขาอ้าปิด ๆ รูปปากนั้นชัดเจนว่ากำลังบอกคำว่าช่วยด้วย
เห็นได้ชัดว่า พ่อครัวหัวหมูก็ต้องปฏิบัติตามกฎของโรงอาหาร แม้จะเห็นผู้ป่วยคนนั้นเกิดอาการเจ็บป่วยกะทันหัน เขาก็ไม่มีการเคลื่อนไหวใด ๆ
กู้อี้หลับตาลงทันที เริ่มการทำนาย
(เริ่มการทำนาย)
(นายไม่กล้าช่วยเหลือผู้ป่วยโดยตรง เพราะจะขัดกับกฎของโรงอาหาร ทำแบบนั้นจะไปกระตุ้นเงื่อนไขตายทันทีเป็นคนแรกแน่)
(นายมองไปทั่ว ๆ เห็นมีหมอคนหนึ่งนั่งกินข้าวอยู่ข้างหลัง พวกเขาสวมหน้ากากปากนก ไม่ได้สังเกตเลยว่ามีคนเป็นลมตรงนี้)
(นายครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง)
(พูดไม่ได้ และจะเดินตามอำเภอใจก่อนกินข้าวเสร็จก็ไม่ได้ งั้นใช้วิธีอื่นดึงดูดความสนใจของหมอจะได้ไหมนะ?)
(นายหยิบช้อนของตัวเองขึ้นมา ขว้างไปทางด้านหลังโดนหมอ)
(หน้ากากของหมอทำจากเซรามิก นายขว้างช้อนแรงเกินไป ถึงกับทำให้หน้ากากแตกเป็นเสียงดังสนั่น)
(หมอพบนายกับผู้ป่วยที่สลบไสลไม่รู้สึกตัว)
(เขาเดินมา แบกผู้ป่วยออกไป)
(ขณะที่นายกำลังดีใจ พ่อครัวหัวหมูก็เดินมา ยกป้าย "ห้ามส่งเสียงดัง" ขึ้นใส่นาย)
(พ่อครัวหัวหมูลากคอเสื้อนายออกไปข้างนอก ตัวนายไร้เรี่ยวแรงทั้งตัว ไม่สามารถขัดขืนได้เลย)
(นายถูกส่งตัวไปที่ห้องมืดเล็ก ๆ ห้องหนึ่ง)
(ที่นี่ไม่มีหน้าต่างทั้งสี่ด้าน พื้นที่คับแคบ ขนาดภายในพอให้คนยืนได้แค่คนเดียว)
(นายทุบประตูพลางร้องเรียก ไม่มีใครสนใจ)
(นายเงี่ยหูฟังอยู่ครู่หนึ่ง พ่อครัวหัวหมูจากไปแล้ว)
(นายเงยหน้าขึ้น พบว่าด้านบนมีท่อระบายอากาศ ตัวนายสูงพอ เขย่งปลายเท้าก็สามารถเอื้อมถึงปากท่อ)
(ตะแกรงที่ปากท่อแน่นหนามาก นายหยิบมีดผลไม้ที่ซ่อนไว้ออกมา งัดตะปูเกลียวออกทีละตัว)
(ผ่านไปกว่า 10 นาทีเต็ม นายจึงงัดตะแกรงด้านบนออกได้)
(นายกระโดดขึ้นตัวเดียว ขึ้นไปบนท่อระบายอากาศ)
(ในท่อระบายอากาศเต็มไปด้วยฝุ่น นายขดตัวเป็นก้อนกลม คลานไปตามท่อระบายอากาศ)
(นายหาที่ที่เหมาะสมได้จุดหนึ่ง ใช้มีดผลไม้งัดตะแกรงต่อไป)
(ตะแกรงเปิดออก นายกระโดดลงจากท่อ)
(ที่นี่คือเขตผู้ป่วยใน ห้องข้าง ๆ คือห้องน้ำ)
(เวลานี้ผู้ป่วยและหมอส่วนใหญ่ล้วนอยู่ที่โรงอาหาร ไม่มีใครสนใจนาย)
(มือของนายคันมาก นายเปิดเสื้อผ้าดู ข้อมือของนายมีขนสีดำขึ้นเต็มไปหมด)
(นายค่อนข้างตื่นตระหนก)
(นายเดินไปยังโถงใหญ่ พบแผนที่โรงพยาบาล)
(นายจำตำแหน่งห้องฉุกเฉินได้)
(นายหลบหลีกสายตาของหมอ หาห้องฉุกเฉินพบสำเร็จ)
(ในห้องฉุกเฉินเต็มไปด้วยเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดกระทบกัน นายถึงกับได้ยินหมอใช้เลื่อยไฟฟ้า ผู้ป่วยข้างในกรีดร้องเสียงหลง ดูทรมานมาก)
(ขนสีดำที่ข้อมือนายเริ่มลามไปทางข้อศอก)
(นายค้นหาทั่วทุกที่ พบกระดาษโน้ตคำใบ้ใหม่บนป้ายประกาศทางเดิน)
(【คู่มือปฐมพยาบาลของแพทย์】)
(1. เมื่อท่านพบผู้ป่วยบาดเจ็บ หมดสติ หรือเกิดอาการป่วย ไม่ว่าท่านกำลังทำอะไรอยู่ โปรดนำส่งเข้าห้องฉุกเฉินเพื่อช่วยชีวิตโดยเร็วที่สุด)
(2. เมื่อแพทย์ทำการปฐมพยาบาล ต้องสวมหน้ากากปากนกตลอดเวลา)
(3. เมื่อทำการปฐมพยาบาล ห้ามผู้ใดบุกรุกเข้าไปในห้องฉุกเฉิน หากมีคนบุกรุกห้องผู้ป่วยขณะปฐมพยาบาล โปรดเรียกแผนกรักษาความปลอดภัยนำผู้บุกรุกเข้าไปยังห้องหมายเลข 0)
(4. หากการตัดแขนขายังไม่สามารถหยุดการลุกลามของโรคได้ โปรดส่งผู้ป่วยไปยังเตาเผาศพโดยตรง)
(นายฉีก【คู่มือปฐมพยาบาล】ออกมา ที่ด้านหลังมีตัวหนังสือสีเลือดสองบรรทัดจริง ๆ)
("ฉันไม่ป่วย! ฉันไม่ป่วย! ฉันไม่ป่วย!")
("ฉันเป็นคน! ฉันเป็นคน! ฉันเป็นคน!")
(นายรู้สึกตกตะลึงเป็นอย่างมาก)
(到底是什么样的疾病，需要截肢治疗?)
(究竟เป็นโรคชนิดไหนกัน ที่ต้องรักษาด้วยการตัดแขนขา?)
(ประตูห้องฉุกเฉินเปิดออกกะทันหัน)
(หมอสองคนที่สวมหน้ากากปากนกเข็นเปลเคลื่อนย้ายออกมา บนเปลนอนเพื่อนผู้ป่วยที่หมดสติ เขากำลังพูดพึมพำอย่างมึนงง แขนขาถูกตัดขาดอย่างสมบูรณ์)
(นายถามหมอว่ากำลังทำอะไร)
(หมอไม่สนใจ เข็นเปลลงลิฟต์)
(นายเดินตามเข้าไปในลิฟต์)
(นาย: เพื่อนฉันเป็นอะไรไป?)
(หมอ: ตอนนี้เป็นเวลาอาหารเช้า นายควรอยู่ในโรงอาหาร)
(นาย: พวกคุณจะพาเพื่อนฉันไปไหน?)
(หมอ: ไม่ใช่เรื่องของนาย)
(ต่อจากนั้น ไม่ว่านายจะพูดอะไร หมอก็ไม่สนใจนายอีก)
(ลิฟต์หยุดที่ชั้นใต้ดินหนึ่ง ประตูเปิดออก ข้างนอกก็เห็นตัวหนังสือสามคำว่า "ห้องเผาศพ")
(หมอเข็นผู้ป่วยเข้าไปในห้องเผาศพ)
(นายอยากห้าม แต่สู้หมอไม่ได้เลย)
(นายตามไป เห็นกับตาว่าคนเป็น ๆ ที่ยังหายใจอยู่ถูกเข็นเข้าไปในเตาเผาศพ)
(ในเตาเผาศพดังเสียงร้องโหยหวนอย่างทุกข์ทรมาน)
(นายรู้สึกละอายใจเป็นอย่างมาก เจ็บใจราวกับมีดกรีดหัวใจ)
(นายพบว่าบนใบหน้าตัวเองก็เต็มไปด้วยขนเช่นกัน)
(นายกลายเป็นปีศาจ)
(นายไม่ใช่คนอีกต่อไป)
(นายตาย)
(สิ้นสุดการทำนาย)
"หึ..."
กู้อี้กุมหน้าอก ครางฮึดฮัด
ในจังหวะที่เห็นคนเป็น ๆ ถูกเข็นเข้าเตาเผาศพนั้น เขารู้สึกราวกับหัวใจตัวเองถูกแทงทะลุ
ความตายครั้งนี้เป็นเพราะเห็นกับตาว่าเพื่อนถูกฆ่าจนรู้สึกละอายใจ "สิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึง" ใช้พลังประหลาด เปลี่ยนแปลงตัวเองให้เป็นปีศาจ สุดท้ายนำไปสู่ความล้มเหลวของเกม
กู้อี้เหลือบมองเพื่อนผู้ป่วยข้างกาย สีหน้าเขายังคงทรมานอย่างที่สุด
ช่วยก็ตาย
ไม่ช่วยก็ตาย
คิดหาทางช่วยแล้ว แต่ช่วยไม่รอดก็ต้องตายเหมือนกัน
กู้อี้รู้สึกสิ้นหวังอยู่บ้าง กฎของโลกประหลาดนี้ ยากลำบากถึงเพียงนี้เชียว!