(หญิงสาว: “ฮึ ๆ ขอเตือนคุณสักคำ ในสายตาของคุณ ทุกคนดูเหมือนเป็นเพียงหุ่นเชิด ท่าทีแบบนี้ไม่ช้าก็เร็วจะทำให้คุณตาย”)
(หญิงสาวหายไป)
(คุณกลับมายังห้องพักในห้องครัวอีกครั้ง)
(คุณกลับมาสงบลง)
(คุณยุติการอนุมาน!)
“แค่ก ๆ——”
กู้อี้ลืมตาขึ้นอีกครั้ง อดไอออกมาสองทีไม่ได้
เขาหอบหายใจแรง ยกมือปิดปาก แล้วพบว่าตัวเองพ่นขนสีดำออกมาเป็นกระจุก
ติ๋ง...
ติ๋ง...
เสียงหยดน้ำดังมาจากเหนือศีรษะของกู้อี้
เขาเงยหน้าขึ้นมอง
เพดานทั้งผืนกลายเป็นสีแดงฉาน เลือดหยดลงมาไม่หยุดราวกับม่านน้ำตก
สวีเนี่ยนนอนหลับอยู่บนเตียงแล้ว ไม่ได้สนใจกู้อี้เลยแม้แต่น้อย
“แย่แล้ว... การกัดกร่อนรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ”
กู้อี้เปิดผ้าห่มขึ้น แล้วถกขากางเกงของตัวเอง
ขนสีดำลามขึ้นไปถึงหัวเข่าแล้ว และขนสีดำก็ขึ้นใหม่ตรงหน้าอกของเขาด้วย
กู้อี้ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
บาดแผลทางจิตที่สะสมระหว่างการอนุมานมีมากเกินไป หากเขาไปสัมผัสภรรยาผู้อำนวยการโรงพยาบาลอีก เกรงว่าตัวเองจะกลายเป็นอสูรกายไปเลย
ข้อมูลที่ได้จากภรรยาผู้อำนวยการโรงพยาบาลก็เพียงพอแล้ว เขาไม่จำเป็นต้องไปอีกครั้ง
“ตอนนี้ ถึงเวลาจัดการเรื่องทั้งหมดให้จบแล้ว”
กู้อี้ถอนหายใจยาว ตัดสินใจออกไปสำรวจด้วยตัวเอง
ตอนนี้เขาเหลือพลังจิตเพียงสิบแต้มสุดท้าย พอให้อนุมานได้อีกครั้งเดียว แต่บาดแผลทางจิตที่สะสมอยู่ในตัวก็มากพอแล้ว จะปล่อยให้ยืดเยื้อต่อไปไม่ได้
บาดแผลทางจิตที่ได้รับจากการอนุมานไร้ขีดจำกัดจะไม่หายไป แต่เมื่อสะสมถึงระดับหนึ่ง มันจะส่งผลย้อนกลับมาที่ร่างจริง
ตอนนี้ก็คือเวลาที่กู้อี้ต้องรับผลสะท้อนกลับแล้ว