กู้อี้กัดฟันแน่น แล้วรีบใช้พรสวรรค์ทันที
(เริ่มการอนุมาน!)
(คุณคลานไปกับพื้นจนถึงข้างประตู แอบฟังบทสนทนาที่อยู่ด้านนอก)
(ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเงียบมาตลอด ส่วนเสียงของผู้จัดการร้านสั่นเครือเล็กน้อย)
(ผู้จัดการร้าน: ตอนนี้ความทะเยอทะยานของคุณยิ่งใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ ทุกคนในโรงพยาบาลติดอยู่ที่นี่และออกไปไม่ได้ก็เพราะคุณทั้งนั้น คุณจะยอมหยุดมือเสียทีเมื่อไหร่?)
(ผู้อำนวยการโรงพยาบาล: คุณไม่เข้าใจหรอก)
(ผู้อำนวยการโรงพยาบาลเปิดประตูห้องทำงานแล้วเดินเข้าไป)
(ผู้จัดการร้านเดินตามเขาเข้าไปด้วย)
(คุณไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก)
(คุณคลานผ่านท่อระบายอากาศไปยังด้านบนของห้องทำงาน แล้วหมอบอยู่ในท่ออย่างระมัดระวัง ไม่กล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว)
(ผู้อำนวยการโรงพยาบาลนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ พิมพ์แป้นพิมพ์ ส่วนผู้จัดการร้านยืนอยู่ตรงหน้าเขา)
(ผู้จัดการร้าน: คุณไม่ได้ไปหาเหยาเหยามานานแค่ไหนแล้ว? เธอมาที่โรงพยาบาลเพื่อหาคุณ แต่คุณกลับไม่ยอมเล่นกับเธอสักพัก ยังจะให้ฉันเป็นคนพาเธอไปอีกเหรอ?)
(ผู้อำนวยการโรงพยาบาล: พอได้แล้ว อย่าพูดอีก)
(ผู้จัดการร้าน: ฉันไม่อยากช่วยคุณซื้อขายเพทซ์อีกแล้ว)
(ผู้อำนวยการโรงพยาบาล: ทำไม?)
(ผู้จัดการร้าน: ฉันรู้สึกว่าเรื่องนี้มันเกินกว่าที่เราจะควบคุมได้แล้ว งานวิจัยที่คุณทำมันก็ขัดต่อกฎธรรมชาติตั้งแต่แรก)
(ผู้อำนวยการโรงพยาบาล: ยังไม่ถึงตาคุณมาวิจารณ์เรื่องนี้)
(ผู้จัดการร้าน: ยังไงก็เถอะ… ฉันไม่อยากทำแล้ว เว้นแต่คุณจะฆ่าฉัน)