อักษรสีเลือดที่ผ่านมาเรียบเรียงอย่างเป็นระบบ แม้แต่เครื่องหมายวรรคตอนก็ยังระบุไว้อย่างครบถ้วน
แต่คราวนี้ไม่เพียงลายมือในอักษรสีเลือดจะพร่าเลือนและถูกขีดแก้จนยุ่งเหยิง เนื้อหายังแตกกระจัดกระจาย ราวกับคำพูดละเมอ
กู้อี้อ่านออกเพียงไม่กี่ตัวอักษรเท่านั้น
พอมองออกว่า ตอนที่ “ฉัน” ทิ้งร่องรอยตัวอักษรชุดนี้ไว้ สภาพจิตใจคงใกล้จะแตกสลายเต็มทีแล้ว “ฉัน” ดูเหมือนจะเริ่มสงสัยในสถานะความเป็นมนุษย์ของตัวเอง
“น้องหมาเป็นเพื่อนของมนุษย์”
นี่คือย่อหน้าแรกของอักษรสีเลือด
เมื่อเห็นอักษรสีเลือดที่พร่าเลือนและหวัดจนแทบอ่านไม่ออก กู้อี้จึงยังคงสงสัยในเบาะแสข้อนี้
ในสายตาของคนอื่น เสียงสุนัขเห่าล้วนเป็นสิ่งที่ไม่มีอยู่จริง
แต่ก็เป็นไปได้ว่าพวกเขาได้ยินเสียงสุนัขเห่าเหมือนกัน เพียงแต่ไม่กล้ายอมรับว่ามีเสียงนั้นอยู่ เพราะถูกอำนาจของกฎข่มขู่ไว้
เสียงสุนัขเห่าต้องเป็นเบาะแสสำคัญอย่างหนึ่งในการไขความจริงของโรงพยาบาลแห่งนี้แน่นอน
ตัวตนของ “ฉัน” ก็เป็นอีกเรื่องที่ควรค่าแก่การอนุมานและค้นหา
ตอนอยู่ในห้องผู้ป่วย มีกฎข้อหนึ่งระบุว่า “ในห้องผู้ป่วยวิกฤตจะมีคนอยู่สองคนเสมอ” บางทีเพื่อนผู้ป่วยที่กู้อี้มองไม่เห็นก็คือ “ฉัน”
“งั้น...ตัวละครที่ฉันกำลังสวมบทอยู่ตอนนี้เป็นโรคจิตเภทหรือเปล่า? แต่ดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ฉันก็ไม่มีอาการของโรคจิตเภทเลย หรือว่าบุคลิกที่สองในตัวฉันแยกออกจากตัวตนหลักไปแล้ว กลายเป็น ‘สิ่งที่ไม่สามารถเอ่ยถึง’ ในด่านนี้?”
กู้อี้ยืนพึมพำอยู่หน้าบอร์ดประกาศ พลางวิเคราะห์เบาะแสทั้งหมดที่มีอย่างละเอียด