“ผมก็แค่พิมพ์ปากดีในอินเทอร์เน็ตเอง แล้วมันไปเป็นอันตรายต่อความปลอดภัยของนักผจญภัยได้ยังไง?”
เพียะ!
อาเจี้ยนตบหน้าเจ้าผมทองฉาดหนึ่ง
เจ้าผมทองตาลายจนเห็นดาว ฟันกรามยังคลอนด้วยซ้ำ
อาเจี้ยนขึ้นลำปืน จ่อปากกระบอกเข้าที่หัวของอีกฝ่าย “ผมไม่มีเวลามาพูดไร้สาระ หุ่นยนต์ส่งข้อความแชตเป็นของที่คุณอัปโหลดขึ้นอินเทอร์เน็ตใช่ไหม? ดูจากหน้าตาแล้วคุณน่าจะยังเรียนมัธยมอยู่เลย ทำไมถึงพัฒนาซอฟต์แวร์แบบนี้ได้?”
เมื่อวาน อาเจี้ยนเอาคอมพิวเตอร์ของเหอเฉียงเฉียงไปให้ทีมวางแผน
ฟังก์ชันข้อความแชตในโลกประหลาดมีพลังลี้ลับแฝงอยู่ มนุษย์จึงยังไม่มีวิธีปิดกั้นข้อความแชต แม้แต่การระบุตัวผู้ใช้ที่ส่งข้อความแชตก็ยังใช้เวลาศึกษาเกือบสามปี
แต่ถึงอย่างนั้น
“หุ่นยนต์ส่งข้อความแชต” ในคอมพิวเตอร์ของเหอเฉียงเฉียงกลับมีคุณสมบัติลี้ลับอยู่ระดับหนึ่ง อีกทั้งเทคโนโลยีที่บรรจุอยู่ในนั้นก็ล้ำหน้าคอมพิวเตอร์ของมนุษย์ในปัจจุบันไปไกลแล้ว
นี่ต้องเป็นซอฟต์แวร์ที่พวกคลั่งศรัทธาพัฒนาขึ้นโดยอาศัยพลังลี้ลับอย่างแน่นอน
“แก... แก... มีปัญญาก็ฆ่าฉันสิ!”
ปัง!
อาเจี้ยนเหนี่ยวไก ยิงทะลุต้นขาของเจ้าผมทอง
“อาเจี้ยน คุณบ้าไปแล้วหรือไง?”
“นั่นมันกระสุนหัวปรอทนะ!”
เพื่อนร่วมทีมมองอาเจี้ยนอย่างตกตะลึง
กระสุนหัวปรอทยังฆ่าสิ่งมีชีวิตลี้ลับได้ นับประสาอะไรกับคนธรรมดา?
“อ๊ากก—”
เจ้าผมทองกุมต้นขาตัวเอง ทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
เพื่อนร่วมทีมตกใจ รีบพุ่งเข้ามา แต่อาเจี้ยนกลับจ้องพวกเขาด้วยดวงตาแดงก่ำ แล้วตวาดเสียงเข้ม “อย่าเข้ามา เรื่องนี้ผมจัดการเอง”