ขบวนรถมาถึงโรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนลตี้ตูอย่างรวดเร็ว
วันนี้ เหล่าสมาชิกแกนหลักของทีมวางแผนต่างอยู่ในขบวนรถ มุ่งหน้าไปยังโรงแรมอินเตอร์เนชั่นแนลตี้ตูพร้อมกัน เพื่อเข้าร่วมพิธีมอบเหรียญเกียรติยศให้กู้อี้
ทีมวางแผนกับตำรวจนครบาลตี้ตูรับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัยในครั้งนี้ แม้แต่อาเจี้ยนที่เพิ่งหายจากอาการป่วยหนักก็ยังพันเฝือกแล้วตามขบวนมาด้วย
กู้อี้สวมสูทเป็นครั้งแรกในชีวิต ไม่ว่าจะเดินไปไหน เขาก็ต้องคอยคลายเนกไทอยู่เรื่อย
ฉวยคังผิงเป็นหัวหน้าทีมวางแผน แม้จะไม่ชอบงานสังคมแบบนี้เอาเสียเลย แต่ก็ยังยิ้มแย้มจับมือทักทายผู้ใหญ่จากหน่วยงานต่าง ๆ
กู้อี้เป็นโรคกลัวสังคมขั้นหนัก จึงทำได้เพียงเดินตามหลังอาเจี้ยน เข็นรถเข็นไปด้วย สายตากวาดมองผู้คนไม่หยุด เขาต้องหาตัวคนบงการที่ซ่อนอยู่ในฝูงชนให้เจอ
“พี่อาเจี้ยน”
“มีอะไร?”
“พิธีจะจบเมื่อไหร่?”
“ยังไม่ทันเริ่มก็คิดจะให้จบแล้วหรือ?”
“ไม่ใช่ สูทนี่ใส่ไม่สบายเลย” กู้อี้เงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูด “มันรัดเป้า อึดอัดชะมัด”
อาเจี้ยนได้ยินแล้วก็กลอกตาใส่
ตอนนั้นเอง ฉวยคังผิงพาชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาหากู้อี้ กู้อี้รีบก้มหน้าทำเป็นมองไม่เห็น
“นี่คือกู้อี้ครับ”
“โอ้ วีรบุรุษหนุ่มจริง ๆ ดูตัวจริงหล่อกว่าในวิดีโอเยอะเลย ว่าแต่ทำไมถึงนั่งรถเข็นล่ะ? บาดเจ็บหรือ?”
“เอ่อ... สวัสดีครับ ผู้อำนวยการหวัง” อาเจี้ยนพูดอย่างกระอักกระอ่วน “ผมไม่ใช่กู้อี้ คนข้างหลังผมต่างหากที่เป็นกู้อี้”
หวังเฮ่อ ผู้อำนวยการสำนักวางแผน เงยหน้าขึ้นมองกู้อี้