“ฉันป่วย”
กู้อี้พูดเสียงอ่อนแรง
แม่เดินเข้ามา รับปรอทวัดไข้จากมือกู้อี้ เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งก่อนถามว่า “ป่วยเหรอ ให้แม่พาไปหาหมอไหม”
กู้อี้ไม่พูดอะไร เพียงหลับตาลง
แม่ถือปรอทวัดไข้ไว้ด้วยท่าทางทำอะไรไม่ถูก “แม่ลางานให้ก่อนดีไหม”
กู้อี้ยังคงเงียบ
แม่แตะแก้มกับหน้าผากของกู้อี้ “ตัวร้อนจริง ๆ ด้วย แม่พาไปโรงพยาบาลนะ รอเดี๋ยว แม่ขอลางานก่อน”
กู้อี้ไม่รู้สึกอะไรแม้แต่น้อย
น้องสาวยืนอยู่ข้างกรอบประตู มองพี่ชายที่เงียบงันเหมือนอยากพูดอะไรแต่ก็ไม่พูด
“จะลาอะไร แค่เป็นหวัดมีไข้เท่านั้นเอง ที่บ้านมียาลดไข้ เธอให้เขากินสักหน่อยก็พอ” พ่อดึงแม่ไว้ “นัดกับพวกเขาไว้แล้ว เธอยังคิดจะเบี้ยวนัดอีกหรือไง”
แม่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนช่วยกู้อี้ห่มผ้า “แม่จะเทน้ำให้แก้วหนึ่งนะ พักผ่อนอยู่บ้านดี ๆ ล่ะ”
พ่อแม่ออกจากห้องไป
กู้อี้หันไปมองน้องสาวแวบหนึ่ง
น้องสาวทำท่าเหมือนอยากพูดอะไร แต่สุดท้ายก็หันหลังเดินตามพ่อไป — เธอยังต้องไปโรงเรียน
กู้อี้นอนอยู่บนเตียง ได้ยินเสียงพ่อสตาร์ตรถ แม่บอกก่อนออกไปว่าจะเทน้ำให้เขา แต่จนแล้วจนรอดก็ไม่กลับมา
กู้อี้ลุกจากเตียง หยิบสมุดขึ้นมาเขียนข้อสันนิษฐานใหม่ลงบนกระดาษ
【แท้จริงแล้วฉันไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของพ่อแม่ “ฉัน” อาจถูกลักพาตัวมา】
กู้อี้หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา
【3 วัน 23 ชั่วโมง 39 นาที】
ตัวนับเวลาถอยหลังนี้กะพริบอยู่ตรงหน้า ราวกับยันต์ทวงชีวิต