“ก็ได้ น่าเสียดายจริง ๆ”
พ่อแม่ถอนหายใจ ก่อนเริ่มกินเนื้อ
น้องสาวลองกินไปสองคำ พอรู้สึกว่าเนื้อแกะเคี้ยวยากก็ไม่กินต่อ
หลังอาหารเย็น
กู้อี้เขียนกฎและข้อสันนิษฐานลงบนกระดาษจนแน่นขนัด แล้วเพิ่มกฎข้อใหม่ลงไปอีกข้อว่า “ห้ามกินผลิตภัณฑ์จากเนื้อแกะ”
กู้อี้เริ่มเข้าใจจุดประสงค์ของดันเจี้ยนนี้ขึ้นมาทีละน้อยแล้ว
นี่คือดันเจี้ยนที่ต้องอาศัยการอนุมาน การตัดสิน และการสรุปกฎด้วยตัวเอง หากพลาดเพียงนิดเดียวก็อาจไปกระตุ้นเงื่อนไขตายทันทีได้
ความเหลื่อมล้ำของข้อมูล การล็อกเวลา และการล็อกพื้นที่ คือจุดยากที่สุดของดันเจี้ยน
ตลอดทั้งดันเจี้ยน มีเพียงข้อความในโทรศัพท์กับสมุดบันทึกของผู้อำนวยการเท่านั้นที่ให้ข้อมูลเป็นตัวหนังสือได้ แต่ข้อความทั้งสองอย่างกลับคลุมเครือ ต้องอาศัยจินตนาการและการอนุมานของนักผจญภัย
ตอนกลางวันกู้อี้มัวแต่วุ่นอยู่กับการสำรวจเมืองเล็ก ๆ จึงไม่มีเวลาคิดอย่างละเอียด
ตอนนี้พอมีเวลา เขาจึงค่อย ๆ วิเคราะห์ได้อย่างเต็มที่
“เนื้อแกะ... ตกลงสิ่งนี้หมายถึงอะไรกันแน่? หมายถึงยาเสพติดหรือเปล่า?” กู้อี้ลูบคาง “ไม่ใช่สิ ไม่น่าจะใช่ ลูกแกะเป็นสิ่งมีชีวิต ไม่ใช่สิ่งไร้ชีวิต ถ้าอย่างนั้น... เนื้อแกะหมายถึง... คนงั้นเหรอ?”
“อ้วก—”
พอคิดถึงตรงนี้ กู้อี้ก็รีบยกมือปิดปาก ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาทันที
—มิน่าล่ะ หลังจากกิน “เนื้อแกะ” เข้าไป เขาถึงกระตุ้นเงื่อนไขตายทันที!