กู้อี้ลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง พบว่าตัวเองนั่งอยู่บนเบาะรถของพ่อแม่แล้ว
แม่กำลังก้มมองโทรศัพท์ ส่วนพ่อกำลังขับรถ ทั้งคู่ไม่ได้สังเกตเห็นเขาเลย
เมื่อครู่เขาหมดแรงจนหมดสติไป ไม่ทันแม้แต่จะใช้การอนุมานไร้ขีดจำกัด
พ่อแม่ต้องอยู่ฝ่ายศัตรูแน่ เขาไว้ใจทั้งคู่ไม่ได้จริง ๆ!
กู้อี้ไม่ส่งเสียง ยังคงหลับตาต่อไป
（เริ่มการอนุมาน!）
（คุณลืมตาขึ้น ลุกนั่งบนเบาะรถ。）
（ความเคลื่อนไหวของคุณดึงความสนใจจากแม่ เธอวางโทรศัพท์ลง แล้วมองคุณด้วยสีหน้ายินดี。）
（แม่: ลูก เป็นยังไงบ้าง?）
（คุณ: อย่ามาแตะต้องผม）
（แม่มองคุณอย่างไม่เข้าใจ）
（คุณตัดสินใจเปิดอกคุยกับพ่อแม่）
（คุณ: ผมรู้หมดแล้ว ความจริงทั้งหมด）
（แม่: ความจริง? ลูกพูดเรื่องอะไรน่ะ?）
（คุณ: จะให้ผมพูดออกมา หรือพวกคุณจะพูดเอง?）
（แม่: แม่ไม่เข้าใจว่าลูกพูดอะไร）
（คุณ: พวกคุณค้ามนุษย์ คิดว่าผมไม่รู้หรือไง?）
（แม่เงียบไปครู่หนึ่ง พ่อดึงเบรกมือ รถหยุดอยู่ตรงสัญญาณไฟจราจร。）
（แม่: พวกเราไม่ได้ทำ ลูกอย่าไปฟังคนอื่นพูดเหลวไหล พ่อกับแม่เป็นคนซื่อสัตย์ จะไปทำเรื่องเลวทรามแบบนั้นได้ยังไง?）
（คุณ: ที่ผมพูดแบบนี้ก็เพราะมีหลักฐานแน่นหนาแล้ว เมื่อบ่ายวานนี้พวกคุณไปทำอะไรที่ท่าเรือทางใต้ของเมือง? ไปซื้อขายกันใช่ไหม?）
（แม่: พวกเราไม่เคยไปที่นั่น...）