“รีบมา!”
ฉวยคังผิงสะบัดมือเรียกลูกน้องสองคน ก่อนพุ่งตรงเข้าไปในห้องจดหมายเหตุ
จิ๊บ ๆ—
จิ๊บ ๆ—
เสียงเคี้ยวที่ชวนให้เสียวฟันดังก้องอยู่ในห้องจดหมายเหตุ
ฉวยคังผิงชักปืนพกออกมา แล้วนำหน้าพุ่งลึกเข้าไปในห้องจดหมายเหตุ
จิ๊บ ๆ ๆ—
ตรงมุมห้อง สิ่งมีชีวิตลี้ลับตัวหนึ่งกำลังแทะกินเอกสาร
ขนาดตัวของมันพอ ๆ กับสุนัขล่าเนื้อ ลำตัวคล้ายหนอน มีเปลือกไคตินหุ้มอยู่ภายนอก ดวงตากลมโตสองข้างดูราวกับสวมแว่นตากรอบหนา ปากของมันใหญ่โตมาก กินพื้นที่ถึงสองในสามของศีรษะ
หนอนหนังสือหันกลับมา แล้วส่งเสียงร้องไห้คล้ายทารกใส่ฉวยคังผิง
“แง—”
ฉวยคังผิงยกปืนพกขึ้น ลั่นไก
กระสุนสีเงินพุ่งผ่านอากาศ ทะลุศีรษะของหนอนหนังสือ
หนอนหนังสือร้องโหยหวน ก่อนกระเด็นถอยหลังไป
“โรยเกลือ!”
“ครับ!”
ลูกน้องทั้งสองหยิบกระปุกเกลือสีเงินออกจากกระเป๋า แล้วโปรยเกลือเป็นเกล็ดลงบนตัวหนอนหนังสือ
หนอนหนังสือส่งเสียงร้องด้วยความเจ็บปวด
ฉวยคังผิงกับลูกน้องอีกสองคนยังคงสงบนิ่ง ทว่าตำรวจที่อยู่นอกห้องกลับอดตัวสั่นเทาไม่ได้ บางคนถึงกับขาอ่อนทรุดลงคุกเข่ากับพื้น กุมศีรษะร้องไห้
“อาเจี้ยน ไปปลอบตำรวจข้างนอกหน่อย”
“ครับ”
อาเจี้ยนพยักหน้า เก็บกระปุกเกลือแล้วเดินออกจากห้องจดหมายเหตุ
การรับมือสิ่งมีชีวิตลี้ลับไม่ใช่แค่มีอุปกรณ์ก็พอ ยังต้องมีพลังจิตแข็งแกร่งมากด้วย ไม่อย่างนั้นก็อาจลงเอยเหมือนตำรวจข้างนอก ยังไม่ทันฆ่าอสูรกายก็ถูกความกลัวเล่นงานจนตายหรือไม่ก็เสียสติ