โรงพยาบาล
ในห้องผู้ป่วยวิกฤต
“พยาบาล... พยาบาล... ช่วยเอาโทรศัพท์ให้ผมได้ไหมครับ?”
“นี่ ขยับคอไม่ได้นะ นอนนิ่ง ๆ”
“ผมอยากดูตอนกู้อี้ผ่านด่านจริง ๆ นะ...”
อาเจี้ยนเอนกายอยู่บนเตียงผู้ป่วย อ้อนวอนพยาบาลอย่างน่าสงสาร แต่พยาบาลกลับไม่ฟังสักนิด หันหลังเดินจากไปทันที
ไม่นานนัก เหลาจ๋ายก็เดินเข้ามาในห้องผู้ป่วย เขาหยิบขาตั้งโทรศัพท์ออกมา แล้วแขวนไว้ตรงหัวเตียงของอาเจี้ยน
“อาเจี้ยน นายทำฉันซวยหนักเลยนะ” เหลาจ๋ายชี้ไปยังรอยคล้ำใต้ตาของตัวเอง “หัวหน้ากลุ่มลงโทษให้ฉันดูคลิปที่กู้อี้ผ่านด่านถึง 100 รอบ พอดูถึงรอบที่สามฉันก็ทนไม่ไหว หลับไปเสียก่อน หัวหน้ากลุ่มเลยส่งฉันมาดูแลนาย”
“ลำบากนายแล้ว”
อาเจี้ยนจ้องหน้าจอโทรศัพท์
กู้อี้ยืนอยู่หน้ากระจกนิ่งไม่ไหวติง ตามนิสัยของเขา หากยังยืนไม่ถึง 20 นาที คงไม่เริ่มลงมือทำอะไร อาเจี้ยนบุ้ยปากไปทางเหลาจ๋ายแล้วเอ่ยว่า “ขอดูคนอื่นก่อนแล้วกัน”
“อยากดูใคร?”
“คริส”
“ไอ้สารเลวนั่น... ยังมีศีลธรรมกับเขาด้วยหรือ?”
เหลาจ๋ายส่ายหน้า ก่อนช่วยอาเจี้ยนเปลี่ยนไปยังห้องถ่ายทอดสดของอีกคน
……
โลกประหลาด
คริสเลือกเป็นทหารเหมือนกับกู้อี้
ตอนนี้เขายังอยู่ในค่ายทหาร
ระหว่างพูดคุยหัวเราะกับคนอื่น เขาก็แอบปล่อยผีร้ายออกมา สร้างเหตุการณ์ประหลาดสารพัดขึ้นในค่าย
ทุกคนในค่ายทหารพากันออกไปจัดการเหตุการณ์ ส่วนเขาก็ลอบเข้าไปในคลังอาวุธ ขโมยปืนพกหนึ่งกระบอกกับระเบิดมือสองลูก