“ผมจะนอนแล้ว”
เฉินเจ๋ออวี่พูดกับตัวเองพลางปิดโคมไฟข้างเตียง ดึงผ้าห่มคลุมตัวแล้วหลับปุ๋ย
กู้อี้หยิบกระดาษแผ่นนั้นขึ้นมา เป็นแผ่นที่เขาพบในโซนซี
ข้อความที่เขียนด้วยมือนี้ น่าจะกำลังบอกใบ้ว่าอารยธรรมที่สูญสิ้นไปเหล่านั้นได้รวบรวมประวัติศาสตร์ไว้ในหนังสือ ซึ่งเป็นเถ้ากระดูกของอารยธรรมหนึ่ง
【ถ้ามนุษย์คนหนึ่งมีน้ำหนัก 3.5 กิโลกรัม แล้วอารยธรรมหนึ่งจะมีน้ำหนักเท่าไร?】
เถ้ากระดูกของมนุษย์คนหนึ่งน่าจะหนักประมาณ 3-4 กิโลกรัม
ส่วนเถ้ากระดูกของอารยธรรมหนึ่งน่าจะหนักประมาณ 4-5 กิโลกรัม
ในหนังสือของโซนบียังมีคำสำคัญอยู่สองสามคำ เช่น “อารยธรรม” และ “สลายหายไป” เบาะแสที่นั่นอาจใกล้เคียงกับความจริงมากกว่า ขอเพียงเข้าไปที่นั่นได้ ก็จะต้องรู้เบาะแสเพิ่มขึ้นแน่
“กู้อี้เหม่ออีกแล้ว!”
“จะเหม่ออะไรนักหนา ยังไม่รีบไปตายอีก?”
“ฆ่าตัวตายซะ ทำลายล้างไปเลย!”
ข้อความแสดงความคิดเห็นปรากฏขึ้นตรงหน้ากู้อี้อีกครั้ง
“น่าเบื่อ พูดไปพูดมาก็มีแต่ประโยคเดิม ๆ”
กู้อี้ส่ายหน้า ขี้เกียจแม้แต่จะใช้การสะกดจิต เขาล้มตัวลงนอนแล้วหลับไป
……
โลกแห่งความเป็นจริง
กลางดึก
ชายผมทองพันผ้าพันแผลไว้ที่ขา กำลังอาละวาดเสียงดังอยู่ในห้องผู้ป่วยของโรงพยาบาล ยืนกรานว่าจะฟ้องทีมวางแผนข้อหาใช้ศาลเตี้ย
พ่ออันธพาลของเด็กคนนี้รีบรุดมาถึงทีมวางแผนกลางดึกเช่นกัน ยืนกรานให้ทีมวางแผนชดใช้ค่าเสียหาย ท่าทีราวกับไม่ยอมเลิกรา จนทุกคนอดรู้สึกร้อนตัวไม่ได้—ถึงอย่างไรชายผมทองก็ถูกอาเจี้ยนยิงทะลุต้นขาจริง ๆ
เวลานี้ นักผจญภัยในโลกประหลาดต่างเข้าสู่ห้วงนิทราแล้ว