แปะ—
ระเบิดมือกลิ้งมาตกตรงหน้าอาเจี้ยน
“เชี่ย! อะไรของวะ?”
อาเจี้ยนรีบเผ่นหนี ก่อนจะหมอบลงกับพื้นแล้วเอามือกุมหัว
ตูม!
ระเบิดมือระเบิดขึ้น
แม้อาเจี้ยนจะหมอบลงได้ทัน แต่ก็ยังบาดเจ็บอยู่ดี ตามตัวมีแผลถากจากสะเก็ดระเบิดอย่างน้อย 10 แห่ง ส่วนหูก็หนวกชั่วคราว
บนถนนที่อยู่ไกลออกไปเกิดการยิงปะทะกันอย่างดุเดือด ปะปนกับเสียงร้องโหยหวนชวนขนลุก
“กำลังเสริมของทีมวางแผนมาถึงแล้ว”
“เบื้องบนเริ่มปล่อยสิ่งมีชีวิตลี้ลับออกมาแล้ว อย่างน้อยก็ถ่วงพวกนั้นไว้ได้สักพัก”
“รีบพาผีร้ายตัวน้อยนั่นไปก่อน”
พวกคลั่งศรัทธาสองคนสวมถุงมือสีดำ ซึ่งทำให้พวกเขาสัมผัสผีร้ายที่ไม่มีร่างได้
ทั้งคู่พยุงจางเชี่ยนที่หมดสติ วิ่งออกไปทางประตูหลังโรงเรียน
มีรถตู้จอดรออยู่ตรงประตูหลัง พอพวกเขาขึ้นรถแล้ว คนขับก็ออกรถจากโรงเรียนทันที
คนขับเหลือบมองร่างของจางเชี่ยนที่วูบไหวสลับสว่างมืด ก่อนขมวดคิ้วถามว่า “เด็กคนนี้เป็นอะไรไป? หรือว่ายังอยู่ในสภาพวิญญาณผูกติดกับที่?”
“ไม่น่าใช่”
“เมื่อกี้สายลับสาดเกลือใส่เธอ ถึงได้เป็นแบบนี้” พวกคลั่งศรัทธาตอบ “ไม่ต้องห่วง วันนี้พอดีเป็นวันครบรอบ 4 ปีหลังเธอตาย ความแค้นที่สั่งสมมามากพอจะทำให้เธอกลายเป็นผีร้าย อีกไม่นานก็ฟื้นแล้ว”
“ขอให้เป็นอย่างนั้นเถอะ”
คนขับดึงเบรกมือแล้วเหยียบคันเร่ง
โครม!
รถตู้ทรุดฮวบลงกะทันหัน ทุกคนพากันเงยหน้ามองเพดานรถ
“มีอะไรอยู่บนหลังคา!”
“เชี่ย อยู่ข้างหน้า!”
คนขับหันไปมอง ก็เห็นอาเจี้ยนเลือดท่วมหน้าเกาะอยู่บนกระจกรถ ดวงตาเต็มไปด้วยความอำมหิต
“ไอ้สารเลว!”
คนขับสบถลั่นแล้วเหยียบคันเร่งจนมิด จากนั้นก็หักพวงมาลัยอย่างฉับพลัน อาเจี้ยนเกาะไม่อยู่ จึงถูกแรงเหวี่ยงสะบัดกระเด็นออกไปทันที