（เริ่มการอนุมาน!）
（คุณมองไปทางแม่）
（คุณ: แม่ ช่วงนี้ยายเป็นยังไงบ้าง?）
（แม่: ยายสุขภาพแข็งแรงดีนี่จ๊ะ คิดถึงยายหรือ?）
（คุณ: วันนี้ผมได้ยินเพื่อนบ้านพูดว่า พวกแม่เอายายไปทิ้งไว้ที่โรงพยาบาล ไม่สนใจไยดี จนยายต้องนอนอยู่ตรงทางเดินของโรงพยาบาล）
（แม่ขมวดคิ้วแน่น พ่อใช้ตะเกียบเคาะหัวคุณเบา ๆ）
（พ่อ: ลูกไม่เชื่อแม้แต่พ่อแม่ตัวเอง กลับไปเชื่อคนนอกอย่างนั้นหรือ?）
（คุณ: ผมได้ยินมาว่า...）
（พ่อ: พอได้แล้ว คิดว่าพวกเราเป็นคนไร้หัวใจกันหมดหรือไง?）
（เส้นเลือดบนหน้าผากของพ่อเต้นตุบ ๆ ราวกับใกล้จะระเบิดอารมณ์เต็มที）
（คุณไม่กล้าทำให้พ่อโกรธไปมากกว่านี้ เขามีความสามารถที่จะฆ่าคุณได้ในพริบตาเหมือนแม่）
（พ่อแม่ไม่ยอมรับ）
（คุณไม่รู้ว่าพ่อแม่ไม่ได้ทำเรื่องแบบนั้นจริง ๆ หรือแค่แสดงละคร บางทีสถานการณ์ในโลกภายในกับโลกภายนอกอาจไม่เหมือนกันก็ได้）
（คุณแอบเหลือบมองน้องสาว）
（เธอกำลังตั้งหน้าตั้งตาจัดการน่องไก่อยู่ ดูเหมือนไม่ได้สนใจบทสนทนาของพวกคุณเลย）
（คุณ: พรุ่งนี้วันอาทิตย์หยุดงาน พ่อยังต้องไปทำงานหรือเปล่า?）
（พ่อ: อืม ช่วงนี้บริษัทค่อนข้างยุ่ง）
（คุณ: ผมอยากเข้าเมืองไปดูอะไรกับพ่อ...）
（พ่อแม่: ลูกไปไม่ได้）
（พ่อแม่พูดขึ้นพร้อมกัน คุณตกใจจนตะเกียบแทบหลุดมือ）
（พ่อ: รอให้ลูกฉลองวันเกิดเสร็จก่อน แล้วค่อยออกไปได้）
（คุณ: ทำไมล่ะ?）