“ปัง!”
พร้อมกับเสียงดังสนั่นหวั่นไหว
ประตูห้องนอนถูกจ้าวกั๋วฟู่ถีบเปิดออก
เมื่อเขาเห็นเฉินเอ้อโกวและสวีชุยเซีย
ใบหน้าของเขาแทบจะบิดเบี้ยวไปหมด
“คู่นังหมา! พวกแกจับคู่กันจริงๆ ด้วยว่ะ!”
จ้าวกั๋วฟู่สีหน้าโหดเหี้ยม ตะคอกอย่างบ้าคลั่ง!
เขาไม่อาจทนได้เด็ดขาด
ที่ใครจะมาแอบกิ๊กกับเมียของตัวเอง
เดือนที่แล้ว
มีผู้ชายคนหนึ่งจากหมู่บ้านข้างๆ เข้าใกล้สวีชุยเซียมาก
จ้าวกั๋วฟู่ไม่พูดพล่ามทำเพลง เรียกคนมาสอนบทเรียนคนๆ นั้นอย่างหนักหน่วง
อีกฝ่ายเห็นว่าจ้าวกั๋วฟู่มีอำนาจและบารมี
หลังถูกตีก็ไม่กล้าแม้แต่จะปริปาก
กลับต้องชดใช้เงินสามพันหยวนเพื่อจบเรื่อง!
ตอนนี้หัวใจของสวีชุยเซียแทบจะกระโดดออกมาจากลำคอ
ในฐานะเมียของจ้าวกั๋วฟู่ เธอรู้ดีว่านิสัยของจ้าวกั๋วฟู่เป็นอย่างไร!
ไอ้หนุ่มหัวทองที่โดนเฉินเอ้อโกวซ้อมไปเมื่อกี้ ชี้ไปที่เฉินเอ้อโกวแล้วพูดอย่างอาฆาต:
“ไอ้หมอนี่แอบยุ่งกับพี่สะใภ้แล้วผมไปเห็นเข้า!”
“ผมตั้งใจจะห้ามปราม แต่ไอ้หมอนี่ไม่พูดไม่จา ขึ้นมาชกผมเลย!”
“พี่เจ้า ดูสิว่ามันชกผมจนสภาพไหน!”
พอได้ยินแบบนี้
จ้าวกั๋วฟู่โกรธแทบระเบิด
“มึงมันไอ้ขี้แพ้! กูกลางวันยังไม่ทันได้ฆ่ามึงให้ตาย”
“กลางคืนมึงยังกล้ามาใส่เขากวางให้กูอีก...กูจะฆ่ามึง!”
เขาตะคอกอย่างบ้าคลั่ง
ได้ยินดังนั้น
เฉินเอ้อโกวเลิกคิ้วเล็กน้อย แล้วหัวเราะลั่น
“ถูกต้อง ไม่ผิด...กูมาใส่เขากวางให้มึงนี่แหละ ทำไม มีปัญหากันรึไง?”
“อะไรนะ?”
จ้าวกั๋วฟู่ตะลึง เขานึกว่าเฉินเอ้อโกวจะต้องกลัวจนตัวสั่นแน่นอน
แต่ไอ้หมอนี่ไม่เพียงไม่ตื่นตระหนก ยังกล้าท้าทายเขาอีก!
“มึงหาที่ตายหรือไงวะ!”
“ฮึ!”
เฉินเอ้อโกวหัวเราะเย็น ส่ายหัว แล้วค่อยๆ ลุกขึ้นจากเตียง
เดินทีละก้าวมาถึงหน้าจ้าวกั๋วฟู่ ยื่นมือออกไปตบไหล่เขา พูดพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์:
“โกรธอะไรนักหนา?”
“แค่ใส่เขากวางเองนี่นา”
“จ้าวกั๋วฟู่ มึงควรขอบคุณกู...รู้ไหม”
“กูฟรีหมวกให้มึงโดยไม่คิดเงิน มึงไม่ควรขอบคุณกูรึไง?”
พอพูดจบ
จ้าวกั๋วฟู่ก็โกรธจนระเบิดจริงๆ
มึงเอ๊ย!
มึงทำให้กูต้องใส่เขากวาง ยังจะให้กูขอบคุณอีก ไม่มีใครแกล้งกันได้ขนาดนี้นี่!
“อ้า...ไอ้ลูกหมา กูจะฆ่ามึง!”
面對เฉินเอ้อโกว言语上的羞辱
จ้าวกั๋วฟู่โกรธจนตัวสั่น หน้าเขียวคล้ำ
เขาคิดไม่ตกจริงๆ ว่า...
ไอ้ขี้แพ้เฉินเอ้อโกวเอาความมั่นใจมาจากไหนถึงได้อหังการขนาดนี้!
“จบเห่แล้ว!”
สวีชุยเซียมองท่าทางโกรธจัดของจ้าวกั๋วฟู่
ตัวสั่นเทาไปหมด
แทบคลานเข้าไปหาจ้าวกั๋วฟู่พร้อมกับอ้อนวอนทั้งน้ำตา:
“มันเป็นแค่ความเข้าใจผิด ฉัน...ฉันไม่กล้าทำอีกแล้ว!”
“หุบปากไปเลย!”
จ้าวกั๋วฟู่ถลึงตาใส่สวีชุยเซีย พูดอย่างเดือดดาล:
“กูไม่มีอารมณ์จะพูดกับมึงตอนนี้! รอกูจัดการไอ้หมอนี่ให้ตายก่อน แล้วค่อยมาว่ากัน!”
“มึงอยากได้ผู้ชายใหม่ไม่ใช่รึไง! กูมีลูกน้องเยอะแยะ! รับรองว่าทำให้มึงพอใจแน่!”
ทิ้งท้ายไว้แค่นั้น
จ้าวกั๋วฟู่ก็หันความสนใจ
ไปที่เฉินเอ้อโกว พูดพร้อมกัดฟัน:
“ไอ้หนุ่ม กูไม่รู้ว่ามึงเอาความกล้าที่ไหนมาพูดกับกูแบบนี้!”
“แต่ในเมื่อมึงตั้งใจหาที่ตาย กูก็จะทำให้สมใจ!”
จ้าวกั๋วฟู่กวักมือเรียก แล้วตะโกนด้วยเสียงอันดังลั่น:
“พี่น้องทั้งหลาย ขึ้นไปให้หมด! ผิดพลาดอะไรกูรับผิดชอบเอง!”
พร้อมกับคำสั่งของจ้าวกั๋วฟู่
那群ลูกน้องก็กรูกันเข้าหาเฉินเอ้อโกว
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า สวีชุยเซียก็หลับตาลงด้วยความสิ้นหวัง
เธอยังจินตนาการได้เลยว่า
เฉินเอ้อโกวจะถูกตีจนเละเป็นอย่างไร!
แต่ในวินาทีถัดมา
สวีชุยเซียไม่ได้ยินเสียงร้องครวญครางของเฉินเอ้อโกว
ตรงกันข้าม
เธอกลับได้ยินเสียงกรีดร้องของจ้าวกั๋วฟู่
สวีชุยเซียค่อยๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อเธอเห็นภาพตรงหน้าชัดเจน ก็แทบอ้าปากค้าง ไม่เชื่อสายตาตัวเอง
เฉินเอ้อโกวยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างปลอดภัย
แต่คนที่จ้าวกั๋วฟู่พามานั้นกลับล้มระเนระนาดอยู่บนพื้น
ต่างคนต่างกุมขาของตัวเอง
ส่งเสียงร้องอย่างน่าเวทนา
ส่วนจ้าวกั๋วฟู่เองก็โดนเฉินเอ้อโกวเตะจนล้มคว่ำลงไปกับพื้น
“ไอ้สารเลว!”
จ้าวกั๋วฟู่ลุกขึ้นมาอย่างโซซัดโซเซ
ตอนนี้เขาถูกความโกรธครอบงำจนคิดอะไรไม่ออก!
จ้าวกั๋วฟู่หยิบพลั่วเหล็กข้างๆ ขึ้นมาทันทีแล้วพุ่งเข้าใส่เฉินเอ้อโกว
“ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง!”
เฉินเอ้อโกวส่ายหน้าอย่างดูถูก แล้วเตะอีกหนึ่งครั้งใส่จ้าวกั๋วฟู่ที่วิ่งเข้ามา
สองเตะนี้
จ้าวกั๋วฟู่นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น
หมดแรงต่อต้านโดยสิ้นเชิง นอนครวญครางด้วยความเจ็บปวด
“มึง...มึงอย่ามานะ!”
เมื่อเห็นเฉินเอ้อโกวเดินเข้ามาทีละก้าว
จ้าวกั๋วฟู่สั่นเทาด้วยความกลัว
โดยเฉพาะเมื่อเขาสังเกตเห็นสายตาอาฆาตของเฉินเอ้อโกว กางเกงของเขาก็เปียกชื้นไปหมด
กลิ่นเหม็นฉุนกระจายไปทั่วอากาศ!
“ไอ้ขี้แพ้!”
เฉินเอ้อโกวเหลือบมองจ้าวกั๋วฟู่ แล้วค่อยๆ ย่อตัวลงนั่งยองๆ ตรงหน้าเขา
เฉินเอ้อโกวคว้าหัวจ้าวกั๋วฟู่ไว้ แล้วถามด้วยสีหน้าโหดเหี้ยม:
“เมื่อกี้...มึงว่าจะฆ่าใครนะ?”
“เอ้อโกว...ไม่! พี่เฉิน ผมผิดไปแล้ว!”
จ้าวกั๋วฟู่กลืนน้ำลายด้วยความตื่นตระหนก อ้อนวอน: “ได้โปรดยกโทษให้ผมครั้งนี้เถอะ!”
“只要พี่ยกโทษให้! จะให้ผมทำอะไรก็ได้ ผมรู้สึกผิดจริงๆ...”
“แผละ!”
จ้าวกั๋วฟู่พูดยังไม่ทันจบ
เฉินเอ้อโกวก็ตบหน้าเขาทันที
ตบนี้ทำให้ฟันหน้าของจ้าวกั๋วฟู่หลุดไปหนึ่งซี่
เฉินเอ้อโกวจิกผมจ้าวกั๋วฟู่ไว้ สายตาเย็นชาพูดว่า:
“พูดขอโทษไม่กี่คำ แล้วคิดว่าจะให้กูยกโทษให้?”
“งั้น...งั้นมึงยังต้องการอะไรอีก?”
จ้าวกั๋วฟู่ถามด้วยความกังวล
“หลายปีมานี้...มึงยึดของในบ้านกูไปมากมาย! กูต้องการให้มึงคืนมาทั้งหมดโดยไม่ขาดตกบกพร่อง!”
เฉินเอ้อโกวพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“ไม่มีปัญหา!”
พอได้ยินแบบนี้ จ้าวกั๋วฟู่ก็ตอบตกลงอย่างง่ายดาย
ยังไงของพวกนี้ก็เป็นของที่ตัวเองยึดมา
ถึงจะคืนให้เฉินเอ้อโกว ก็ไม่ได้เสียหายอะไรใหญ่โต
“แค่นั้นยังไม่พอ!”
“กูต้องการให้มึงไปที่หน้าหลุมศพพ่อกู! คุกเข่ากราบสามครั้ง!”
อะไรนะ?
จ้าวกั๋วฟู่ตัวสั่น สีหน้าเจื่อนลง
“เฉินเอ้อโกว นี่มึงแกล้งกันเกินไปแล้วนะ! ให้ผมไปกราบพ่อมึง! ถ้าเรื่องนี้หลุดออกไป...”
“ปัง!”
จ้าวกั๋วฟู่พูดได้แค่ครึ่งเดียว
เฉินเอ้อโกวก็จับหัวเขากระแทกกับพื้นทันที
หัวของจ้าวกั๋วฟู่แดงฉานทันที
เฉินเอ้อโกวจ้องมองจ้าวกั๋วฟู่ สายตาเย็นชาพูดว่า:
“กูไม่ได้กำลังต่อรองกับมึง! วันนี้ถ้ามึงไม่ไป กูจะฆ่ามึงตอนนี้เลย!”