เฉินเอ้อโกว้มุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาแวววาวด้วยความขบขัน
“โอ๊ะ ปากยังแข็งอยู่! ดูท่าครั้งก่อนที่โดนทุบยังไม่เข็ดอีกนะ!”
เจ้าหัวทองเหลืองขมวดคิ้วเล็กน้อย ยิ้มเย็น “ยังไง? อยากโดนอีกท่อนไหม?”
“ลองดูก็ได้!”
เฉินเอ้อโกว้มุมปากขึ้นเล็กน้อย มองเจ้าหัวทองเหลืองราวกับดูตัวตลก
“มึงหาที่ตาย!”
เจ้าหัวทองเหลืองเห็นเฉินเอ้อโกวยังกล้าท้าทายตัวเอง ก็โกรธจนไม่อาจข่มใจได้ กำหมัดแน่นพุ่งเข้าใส่เฉินเอ้อโกวทันที
มองเจ้าหัวทองเหลืองที่มาท่าทางดุดัน
เฉินเอ้อโกวส่ายหน้าอย่างดูแคลน ในอดีตตัวเองอาจจะยังเกรงกลัวอยู่บ้าง
แต่ตอนนี้ตัวเองมีมรดกของบรรพชน!
จัดการไอ้เด็กแถวนี้!
ก็แค่เกมเด็ก!
ในขณะที่หมัดของเจ้าหัวทองเหลืองห่างจากตัวเองไม่ถึงคืบ
เฉินเอ้อโกวขยับกายเบาๆ
ไม่เพียงหลบการโจมตีของเจ้าหัวทองเหลือง ยังฉวยจังหวะเตะเขาล้มลงไปกองกับพื้น
“โอ๊ย!”
เจ้าหัวทองเหลืองจับท้องนอนอยู่บนพื้น ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวด
แต่นี่ยังไม่จบ
เฉินเอ้อโกวฉวยจังหวะที่เจ้าหัวทองเหลืองยังนอนอยู่บนพื้นไม่ทันลุก เขาก้าวยาวๆ พุ่งเข้าไป แล้วก็ชกเตะเขาซ้ำไปมา!
ภายใต้การโจมตีอันเฉียบขาดของเฉินเอ้อโกว
ไม่นานนัก เจ้าหัวทองเหลืองก็ถูกเฉินเอ้อโกวชกจนหน้าเละไปทั้งหน้า
มองภาพตรงหน้า
สวีชุยเซียถึงกับอึ้งไปทั้งคน
เธอไม่คิดแม้แต่ในความฝันว่าเฉินเอ้อโกวที่ปกติขี้ขลาด จะลงมือโหดร้ายขนาดนี้!
“อย่า...อย่าตีอีก! ฉัน...ฉันรู้ผิดแล้ว!”
เจ้าหัวทองเหลืองกอดหัวนอนอยู่บนพื้นส่งเสียงขอชีวิตอย่างน่าเวทนา
“เอ้อโกว พอเถอะ!”
ได้ยินดังนั้น
สวีชุยเซียรีบคว้าแขนเฉินเอ้อโกวไว้ พูดอย่างตื่นตระหนก “ถ้าตีอีกเดี๋ยวจะตายเอานะ!”
พอได้ยินประโยคนี้ เฉินเอ้อโกวจึงหยุดมือ
เขาไม่ได้คิดจะไว้ชีวิตเจ้าหัวทองเหลือง แต่แค่อยากใช้เขาล่อปลาตัวใหญ่...
เฉินเอ้อโกวเหยียบหัวเจ้าหัวทองเหลือง จ้องมองเขาจากเบื้องบน แววตาเยียบเย็น
“ฟังไว้ให้ดี! ต่อจากนี้ไปอย่ามาโผล่ให้กูเห็นอีก!”
“ไม่งั้น...กูเจอมึงทีก็ตีมึงที!”
“ได้ยินชัดไหม!”
พร้อมกับเสียงตะคอกของเฉินเอ้อโกว
เจ้าหัวทองเหลืองพยักหน้าราวกับเจี๊ยบน้อยจิกข้าว “ฉัน...ฉันรู้แล้ว! ต่อจากนี้ไปไม่กล้าอีกแล้ว!”
“ไปซะ!”
เฉินเอ้อโกวเตะเจ้าหัวทองเหลืองออกจากห้องนอน แล้วปิดประตูแน่น
มองประตูที่ปิดสนิท
เจ้าหัวทองเหลืองค่อยๆ ลุกขึ้นจากพื้นอย่างสั่นเทา ใบหน้าโหดเหี้ยม หยิบโทรศัพท์มือถือออกมา
“เฉินเอ้อโกว มึงรอไว้เถอะ! รอพี่เจ้าโอวกลับมา แล้วดูว่ามันจะจัดการมึงยังไง!”
...
และในขณะเดียวกัน
เฉินเอ้อโกวโอบสวีชุยเซียนอนอยู่บนเตียง
สวีชุยเซียซบอยู่ในอ้อมกอดของเฉินเอ้อโกว พูดอย่างตื่นเต้น:
“เอ้อโกว วันนี้พอแค่นี้เถอะ ไอ้หนูนั่นต้องโทรหาเจ้ากั๋วฟู่แน่ๆ เผื่อมันกลับมา...”
“กลัวอะไร?”
ยังไม่ทันที่สวีชุยเซียจะพูดจบ
เฉินเอ้อโกวก็รีบขัดจังหวะเธอทันที มุมปากมีรอยยิ้มเยาะ
“ฉันน่ะอยากให้เจ้ากั๋วฟู่กลับมา!”
“วันนี้...ฉันจะเอาทุกอย่างที่เสียไปกลับคืนมา!”
คิดถึงความอัปยศที่ได้รับมาตลอดหลายปี เฉินเอ้อโกวแทบอยากจะฉีกเจ้ากั๋วฟู่เป็นชิ้นๆ ตอนนี้เลย!
สวีชุยเซียสัมผัสได้ถึงอารมณ์ที่เปลี่ยนไปของเฉินเอ้อโกว พูดอย่างตื่นเต้น:
“ฉันรู้ว่านายสู้เก่ง แต่พวกของเจ้ากั๋วฟู่มีเยอะแยะ นายสู้พวกเขาไม่ไหวหรอก!”
“สู้ไม่ได้...ก็ต้องลองดูสิ!”
พูดจบ เฉินเอ้อโกวก็พุ่งเข้าไปราวกับเสือโคร่ง!
เฉินเอ้อโกวหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง!
เจ้ากั๋วฟู่ แกไม่ใช่เก่งนักหรือไง!
แกไม่ใช่จะยึดบ้านบรรพบุรุษของฉัน!
ขุดสุสานบรรพบุรุษฉันหรือไง!
วันนี้...ฉันจะมาอยู่ในบ้านของแก จัดการเมียของแกเอง!
ผ่านไปนาน!
“แกชั่วร้ายนัก!”
สวีชุยเซียหายใจหอบหนัก
ในขณะเดียวกัน!
นอกบ้านก็มีเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบดังขึ้น ตามด้วยเสียงของเจ้ากั๋วฟู่ที่โกรธจัด
“เฉินเอ้อโกว ไอ้สารเลว! มึงออกมาเดี๋ยวนี้นะ!”
“กล้าตีพวกพ้องกู! แตะต้องผู้หญิงกู!”
“กูว่าแกอยากตายแล้ว!”
พอได้ยินเสียงที่คุ้นเคย สวีชุยเซียก็ตกใจจนไร้สติ มองเฉินเอ้อโกวอย่างช่วยไม่ได้
“แย่แล้ว...มันกลับมาเร็วขนาดนี้! เราจะทำยังไงดีตอนนี้?”
เฉินเอ้อโกว้มุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาเยียบเย็น
“มีฉันอยู่ ไม่ต้องกลัว!”
“วันนี้ฉันจะจัดการแกต่อหน้ามันให้ดู! มันก็ไม่กล้าปริปากแม้แต่คำเดียว!”