หัวใจผมกระตุกวูบ ความรู้สึกไม่สบายใจแล่นวาบไปทั่วร่างในทันที
แทบจะพร้อมกัน สีหน้าของฉีเหล่าเกินก็เปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน
“ไอ้หนู หนี!”
ฉีเหล่าเกินเหมือนนึกอะไรขึ้นได้ เขาหันกลับมาคว้าแขนผมแล้วพุ่งไปทางประตู
“คิก ๆ ๆ หนีงั้นหรือ? จะหนีไปไหน? ในเมื่อมาแล้ว ก็อยู่ที่นี่เสียเถอะ!”
เสียงหัวเราะเย็นยะเยือกของแม่ม่ายหลี่ก้องสะท้อนอยู่ในห้องครัว นางถอยหลังไปก้าวหนึ่ง ปลายเท้าแตะลงบนอะไรบางอย่างที่ดูเหมือนกลไก
ได้ยินเสียง “โครม!” เปลวไฟกองใหญ่พลันพวยพุ่งขึ้นตรงปากประตูห้องครัว ลิ้นไฟสูงเกินศีรษะคน บีบให้เราต้องถอยกลับเข้าไป
เปลวไฟลามไปตามร่องใต้ธรณีประตูอย่างรวดเร็ว ไม่นานก็กลายเป็นวงไฟโอบล้อมห้องครัวทั้งห้องไว้
ในห้องครัวมีฟืน ฟางข้าว และของติดไฟง่ายกองอยู่แต่เดิม ไฟลุกโหมรุนแรง เสียงแตกเปรี๊ยะปร๊ะดังไม่ขาดสาย ไม่นานก็ลามขึ้นไปถึงหลังคา คลื่นความร้อนซัดเข้ามาแผดเผาจนผมร้องโอดโอย
“แม่งเอ๊ย น้ำมันก๊าด!” ฉีเหล่าเกินด่ากราดด้วยความโมโห “นังผู้หญิงชั่วนี่เตรียมทำลายหลักฐานไว้ตั้งนานแล้ว! รากต้นไป๋เก่า มีดแกะสลัก ป้ายไม้ แค่จุดไฟทีเดียวก็ไหม้เกลี้ยง ไม่มีใครสาวมาถึงตัวนางได้!”
ไม่มีใครคิดเลยว่าแม่ม่ายหลี่จะฝังกลไกน้ำมันก๊าดไว้ใต้พื้นห้องครัวของตัวเอง แค่จุดก็ลุกพรึบ นางเตรียมทำลายหลักฐานไว้ตั้งแต่แรกแล้ว
ผู้หญิงคนนี้เจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมเกินไป!
ไม่นาน ไฟโหมกระหน่ำก็ล้อมห้องครัวไว้ทุกด้าน ควันหนาทึบพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า กำแพงไฟทั้งสี่ด้านปิดทางหนีของเรา
“ฮ่า ๆ ๆ! ฮ่า ๆ ๆ!”
แม่ม่ายหลี่หัวเราะบ้าคลั่งอยู่ด้านนอก เสียงแหลมบาดหู “เผาเลย! เผาความลับทั้งหมดให้มอดไหม้ไปให้หมด! สวรรค์เปิดทางให้แต่พวกแกไม่ไป นรกปิดประตูอยู่แท้ ๆ ยังอุตส่าห์บุกเข้าไป นี่พวกแกหาเรื่องเองทั้งนั้น!”