เลขาหมู่บ้านหวังตายแล้ว?!
ไม่สิ
เมื่อคืนท่านฉีบอกชัด ๆ ว่าเดือยปิดปากไม่ถึงตาย แค่ทำให้หวังจงเฉวียนพูดไม่ได้ พอผ่านไปครึ่งปี เดือยไม้ผุพัง อาการก็จะหายเอง
ทำไมถึงตายได้ล่ะ?
หรือท่านฉีจะลงมือฆ่าจริง ๆ?
“เลขาหมู่บ้านหวังตายยังไง?” ใจผมร้อนรน คว้าเสื้อผ้าข้างเตียงขึ้นมาสวมพลางถาม
พ่อขมวดคิ้ว สีหน้าดูย่ำแย่ “ได้ยินว่า...กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือด เมียเขาเรียกให้กินข้าวตั้งแต่เช้า เรียกอยู่นานก็ไม่มีเสียงตอบ พอผลักประตูเข้าไปดู ตัวแข็งทื่อไปหมดแล้ว!”
กล้ามเนื้อหัวใจขาดเลือดงั้นหรือ?
มือที่กำลังสวมเสื้อของผมพลันชะงักค้างกลางอากาศ
เมื่อวานยังเดินเหินคล่องแคล่ว แถมมาหาถึงบ้านทำเป็นห่วงผมอยู่เลย แค่คืนเดียวกลับหัวใจวายตายเสียแล้ว จะบังเอิญขนาดนั้นได้ยังไง?
“ท่านฉีล่ะ?”
ผมรีบลุกจากเตียง ยังไม่ทันล้างหน้าก็สวมเสื้อแล้วเดินออกไป
“ออกไปดูเรื่องสนุกตั้งแต่เช้าแล้ว!”
ไปดูเรื่องสนุกงั้นหรือ?
มีอะไรให้ดูนักหนากับเรื่องคนตาย?
ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ยังเกี่ยวข้องกับพวกเราด้วย
พอไปถึงลานบ้านตระกูลหวัง ก็เห็นผู้คนมุงกันแน่นขนัด ล้อมซ้อนกันหลายชั้นราวกับมาจับจ่ายซื้อของในตลาด
ผมเบียดตัวจนไปถึงแถวหน้าได้อย่างยากลำบาก แล้วก็เห็นฉีเหล่าเกินทันที
หมอนั่นนั่งยอง ๆ อยู่ข้างบันได คาบบุหรี่ไว้ในปาก มือข้างหนึ่งเท้าคาง จ้องศพเลขาหมู่บ้านหวังไม่กะพริบตา ราวกับกำลังดูของหายากอะไรสักอย่าง