"ขำหลุด!"
มองดูข้อความที่เจาหมิงเจี้ยนส่งมา ลู่เซิ่งก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่
ตั้งแต่คราวที่เจาติ่งมาเป็นแขก เจาหมิงเจี้ยนก็ติดต่อกับเขามาตลอด มีถกกันบ้างเป็นครั้งคราวถึงแผนพัฒนาอาณาจักรเทพ
ในฐานะลูกหลานเทพเจ้าที่แท้จริง เจาหมิงเจี้ยนมีมุมมองที่เฉียบคมจริง ๆ เผ่ามนุษย์ปลาก็พัฒนาได้ไม่เลว ตอนสอบประจำเดือนมีสิ่งมีชีวิตขั้นหนึ่งเกือบพันตน
อีกทั้งยังมีสิ่งก่อสร้างระดับ A [อ่าวจันทร์เสี้ยว] ที่แช่นาน ๆ แล้วช่วยยกระดับพลังหกมิติของพลเมืองได้ บวกกับชุดเกราะและอาวุธระดับ C ทำให้ทหารแต่ละนายมีพลังรบสูงล้ำจนน่าเหลือเชื่อ
ได้ยินว่ายังฝึกค่ายกลระดับสูงอีกอย่างหนึ่ง พลังรบโดยรวมของพลเมืองที่แท้จริงนั้นแกร่งกว่าเขาไม่น้อยเลย
แต่ว่า ถึงกระนั้น ภายใต้การโจมตีสุดป่าเถื่อนของโคอัคคีเพลิงขั้นหนึ่งหมื่นกว่าตัว ก็ได้แต่จำใจต้องถอนตัวจากเวที
ลู่เซิ่งส่งข้อความกลับไปอย่างเนิบ ๆ: "ก็แค่โชคดีน่ะ"
"โชคดีบ้าอะไรกัน!"
"อย่ามาแอ๊บเล่นตัวต่อหน้าพี่น้องเลย บอกพี่เร็วเข้า พรสวรรค์ระดับ C แถมเผ่าพันธุ์เริ่มแรกก็เป็นมนุษย์ แกผ่านระลอกที่ห้ามาได้ยังไง?"
"หรือว่า แท้จริงแล้วแกคือผู้มีพรสวรรค์คู่ที่พันปีไม่เคยปรากฏ อันหนึ่งเป็นระดับ C อีกอันเป็นระดับ S?"
ไม่กี่วินาทีต่อมา เจาหมิงเจี้ยนก็ตอบกลับมา พ่นออกมาหลายประโยครวด
"???" ลู่เซิ่งประหลาดใจในใจ เจาหมิงเจี้ยนคนนี้เดาเก่งจริง ๆ ทายถูกเป๊ะเลย
เพียงแต่พรสวรรค์อีกอย่างของเขาไม่ใช่ระดับ S แต่เป็นระดับ X!
ลู่เซิ่งตอบกลับไปว่า: "ของข้าเป็นเพราะในเผ่ามีอัจฉริยด้านการก่อสร้างคนหนึ่ง สร้างกำแพงเมืองขึ้นรอบเผ่า พวกโคอัคคีเพลิงนั่นถึงจะดุดัน แต่ก็ยังไม่พอจะพังกำแพงหินได้"
"ง่ายแค่นี้เอง?"
"ง่ายแค่นี้เอง"
"โอ้ย บ้าไปแล้ว! เมื่อก่อนยังรู้สึกว่าไม่ค่อยแน่ใจ แต่ตอนนี้ข้าว่า สอบกลางภาคเสร็จ เราสองคนต้องเป็นเพื่อนร่วมห้องแน่!"