นั่นคือมีดปอกผลไม้
ใบมีดยาวประมาณ 15 เซนติเมตร แต่คงเพราะถูกทิ้งไว้กลางอากาศเป็นเวลานาน จึงมีสนิมขึ้นเป็นจุด ๆ
ซ่อนมีดปอกผลไม้ไว้หลังประตู คิดจะทำอะไรย่อมไม่ต้องพูดให้มากความ
ชายคนนั้นสั่นหนักกว่าเดิม ร่างผอมแห้งอยู่แล้ว ยิ่งดูอ่อนแอจนแทบปลิวตามลม
“ผะ...ผมแค่...แค่...”
แค่อยากฉวยโอกาสปล้น แล้วก็ข่มขืนสักคน
นั่นคือเจตนาที่แท้จริงของเขา แต่เขาจะกล้าพูดออกมาได้ยังไง!
ก่อนหน้านี้อู๋หย่งติดตามพวกนั้น และเห็นกับตาว่าผู้หญิงสองคนเข้าไปในห้องน้ำ พอพวกเขาตามเข้าไป ทั้งคู่กลับหายตัวไปแล้ว
ทุกคนต่างรู้ดีว่าพวกเธอตั้งที่พักพิงไว้ในนั้น
ถ้าเขาตั้งที่พักพิงไว้ใกล้ ๆ พวกเธอได้ ในโลกแบบนี้ ต่อไปพวกเธอก็ต้องพึ่งพาให้เขาคอยคุ้มครองไม่ใช่หรือ? แบบนี้เขาจะเรียกเก็บดอกเบี้ยสักหน่อยก็ไม่เกินไปหรอกใช่ไหม?
แค่คิดถึงหน้าตาสะสวยโดดเด่นของผู้หญิงสองคนนั้น อู๋หย่งก็แทบรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะขึ้นสวรรค์
ระหว่างที่ทุกคนกำลังหารือกัน เขาฉวยบานประตูบานสุดท้ายที่ยังสภาพดีในห้องน้ำไป แล้วตั้งที่พักพิงสำเร็จ
เมื่อครู่เขากำลังจะออกไปสำรวจสถานการณ์ และถือโอกาสดูว่าจะบังเอิญเจอผู้หญิงสองคนนั้นไหม ใครจะรู้ว่าเขาจะเห็นหนึ่งในนั้นลากของบางอย่างกลับมาจริง ๆ
นี่มันโอกาสที่สวรรค์ประทานให้ชัด ๆ
อู๋หย่งรีบเลือกซ่อนตัวดักซุ่มอยู่หลังประตูใหญ่ทันที
ใครจะคิดว่ายัยนี่จะโหดขนาดนี้!
ตอนนี้หัวเขาถูกกระแทกจนเห็นดาว ส่วนมือทั้งสองข้างก็ปวดตุบ ๆ
เขาก้มหน้าลง แล้วพบว่าบนพื้นใต้ร่างมีเลือดสีแดงสดไหลนองอยู่
“อ๊าก—เลือด!”
ชายคนนั้นเหลือกตาแล้วสลบไป
หลินชู: …
ในเวลาเดียวกัน เสียงเปิดประตูก็ดังมาจากด้านหลัง
เด็กสาวผมหางม้าคู่ถือพายเหล็กพุ่งออกมาจากห้องส้วมช่องรองสุดท้าย วิ่งมาได้สองก้าวก็หยุดกึกอยู่กับที่
ห้องน้ำเงียบงันไปชั่วขณะ
หลินชูแทบมองเห็นคำสองคำสะท้อนอยู่ในดวงตาของเด็กสาวผมหางม้าคู่
แค่นี้เองเหรอ?
ไม่นาน เด็กสาวผมหางม้าคู่ก็ได้สติ ลดพายที่ชูอยู่ในมือลง
“ฉันได้ยินเสียง เลยคิดว่าจะมาช่วย...” แต่ไม่คิดเลยว่าแค่ไปหยิบพายมา ผู้ชายคนนี้ก็สลบไปแล้ว
เด็กสาวผมหางม้าคู่ไม่ได้พูดประโยคหลังออกมา จากนั้นก็เปลี่ยนเรื่อง “ขอบคุณนะที่ช่วยฉันเมื่อเช้า ถ้าไม่ได้เธอช่วย ฉันคงตายไปแล้ว”
ได้ยินเสียงงั้นเหรอ?
หลินชูได้ยินดังนั้นก็พิจารณาเธออีกสองสามครั้ง ก่อนมุมปากจะยกขึ้นเล็กน้อย “ฉันแค่ช่วยตามสะดวก”
สถานการณ์เมื่อเช้า หลินชูเห็นชัดเจนดี หากเด็กสาวผมหางม้าคู่ไม่เข้มแข็งพอ ต่อให้เธอช่วย อีกฝ่ายก็คงเอาชีวิตรอดจากการถูกซอมบี้จำนวนมากล้อมโจมตีไม่ได้
พูดจบ หลินชูก็เดินไปยังที่พักพิงของตัวเอง ตอนนี้เธอรีบกลับไปดูรางวัลภารกิจ
หลินชูล้วงกุญแจออกจากกระเป๋าเป้ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงหันไปมองเด็กสาวผมหางม้าคู่ “พวกนั้นรู้ตำแหน่งที่พักพิงของเราแล้ว รีบเปิดใช้งานประตูกันขโมยให้ได้ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ล่ะ”
ทิ้งคำเตือนไว้แล้ว เธอก็ไม่สนใจสีหน้าหรือปฏิกิริยาของอีกฝ่าย ก้มลงเก็บกระสอบสองใบที่ใส่ซอมบี้อยู่บนพื้น แล้วเดินเข้าประตูไป
ถ้าต้องเลือกเพื่อนบ้าน หลินชูก็ยินดีเลือกเด็กสาวผมหางม้าคู่มากกว่าอยู่แล้ว
ถ้าพวกบ้าอะไรนั่นย้ายมาอยู่ข้าง ๆ เธอ คงสร้างความยุ่งยากให้ตอนเข้าออกไม่น้อย
หลินชูเตือนในสิ่งที่เตือนได้แล้ว ส่วนเด็กสาวผมหางม้าคู่จะเปิดใช้งานประตูกันขโมยได้ก่อนวิกฤตมาถึงหรือไม่ ก็ไม่ใช่เรื่องที่เธอต้องกังวล
ทันทีที่ก้าวเข้าประตู หลินชูก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนจากระบบ
【เปิดใช้งานประตูกันขโมยของโลกปัจจุบันแล้ว เริ่มระบบป้องกันการบุกรุก】
【รางวัลเพิ่มเติม: ขยายพื้นที่ 3 ตารางเมตร โปรดจัดแผนการขยายพื้นที่ด้วยตนเอง】
เมื่อแตะเปิดการแจ้งเตือนที่สอง แผนผังพื้นห้องก็ปรากฏขึ้นตรงหน้า หลินชูมองปราดเดียวก็จำได้ว่านี่คือแผนผังที่พักพิงของเธอ
ตอนนี้ที่พักพิงเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้า ยาว 3 เมตร กว้าง 2 เมตร มีพื้นที่รวมเพียง 6 ตารางเมตร พื้นที่ 3 ตารางเมตรที่ได้เป็นรางวัล เธอจะจัดวางแบบไหนก็ได้ หมายความว่าจะเอาทั้ง 3 ตารางเมตรไปเพิ่มให้ห้องน้ำก็ยังได้
ส่วนหลินชู...
เธอก็ทำแบบนั้นจริง ๆ
เธอต้องการโต๊ะชำแหละ
การชำแหละซอมบี้เพื่อแลกคะแนนย่อมเป็นงานใหญ่ ถ้ามีโต๊ะชำแหละก็จะช่วยผ่อนแรงเธอได้มาก
พื้นที่เดิมของที่พักพิงจัดไว้พอดีเป๊ะ นอกจากเตียงกับห้องน้ำแล้ว ก็เหลือแค่ทางเดินแคบ ๆ กว้างพอให้คนเดียวเดินผ่าน สำหรับวางของจิปาถะ
ก่อนหน้านี้เธอถึงกับเคยคิดจะเอาซอมบี้ไปชำแหละบนเตียง
ตอนนี้ได้พื้นที่เพิ่มมา 3 ตารางเมตร เธอก็ไม่ต้องเสียสละเตียงเล็ก ๆ ของตัวเองแล้ว
เดิมทีเธออยากกั้นพื้นที่แยกออกมาเป็นห้องชำแหละ แต่ระบบแจ้งว่าระดับพื้นที่ของเธอยังไม่สูงพอ ทำได้เพียงเพิ่มพื้นที่ให้ห้องเดิมกับห้องน้ำเท่านั้น
เธอจึงขยายห้องน้ำรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัสที่เดิมมีพื้นที่เพียง 1 ตารางเมตร ให้กลายเป็นห้องน้ำรูปตัวแอลขนาด 4 ตารางเมตร
ห้องน้ำยังอยู่ทางขวามือเมื่อเข้าประตูมา เพียงแต่พื้นที่ลึกจากเดิม 1 เมตรกลายเป็น 2 เมตร เมื่อเดินไปจนสุดแล้ว ทางซ้ายมือยังมีพื้นที่ลึก 3 เมตร กว้าง 1 เมตรอีกส่วนหนึ่ง
น่าเสียดายที่ไม่มีประตู ไม่อย่างนั้นแค่ปิดประตูกั้นห้องน้ำไว้ ข้างในก็จะกลายเป็นห้องชำแหละแยกต่างหาก
แต่ตอนนี้แค่แยกมันออกจากพื้นที่พักอาศัยได้ หลินชูก็พอใจมากแล้ว
เธอโยนกระสอบสองใบที่ใส่ศพซอมบี้เข้าไปในห้องชำแหละ จากนั้นนำศพซอมบี้อีก 12 ตัวที่เหลือในมิติออกมา แล้วเรียงกองไว้อย่างเป็นระเบียบตรงสุดห้อง
เมื่อถอยกลับมายังห้องน้ำ เธอก็มองช่องประตูตรงหน้าอยู่ครู่หนึ่ง
ถึงระบบจะไม่อนุญาตให้เธอมีพื้นที่ส่วนที่สาม แต่ถ้าเธอเอาแผ่นไม้สองสามแผ่นมาประกอบเป็นประตูแบบง่าย ๆ แล้วติดตั้งเข้าไปเอง ก็น่าจะไม่มีปัญหาใช่ไหม?
เธอทบทวนความคิดนี้ในหัว ระบบไม่ได้ส่งเสียงตอบ หลินชูก็เข้าใจทันที หลังจากอยู่กับระบบมาหลายชั่วโมง เธอพอจะจับทางวิธีคิดของมันได้แล้ว ถ้าไม่แสดงท่าที ก็แปลว่ายอมรับ
หลินชูเพิ่มแผ่นไม้เข้าไปในรายการสิ่งของที่ต้องออกไปหาเดี๋ยวนั้น
การออกไปครั้งนี้หลินชูได้ของกลับมาไม่น้อย นอกจากเปิดใช้งานประตูกันขโมยและขยายพื้นที่แล้ว ศพซอมบี้ทั้ง 14 ตัวยังอาจแลกเป็นคะแนนได้มากกว่า 200 คะแนน
ต่อให้พวกนั้นมาดักหน้าที่พักพิงของเธอตลอด 30 วัน ทั้งกลางวันกลางคืนจนเธอออกไปเก็บเสบียงไม่ได้ แค่ใช้คะแนนพวกนี้ซื้อน้ำเกลือแร่ดื่ม เธอก็ยังประคองตัวไปจนพ้น 30 วันได้
แต่...
ก่อนชำแหละซอมบี้แลกคะแนน เธอยังต้องมีชุดเครื่องมือชำแหละที่ใช้งานถนัดมือ
ตอนนี้ของในมือเธอมีแค่มีดปอกผลไม้ที่เพิ่งยึดมาเท่านั้น
หลินชูมองคราบสนิมที่กระจายอยู่เต็มใบมีด ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมา...
แสงสีขาววาบผ่าน หลินชูมองมีดปอกผลไม้ “กลายพันธุ์” ในมือ ซึ่งขึ้นสนิมเต็มไปหมดแต่กลับคมกริบ แล้วได้แต่พูดไม่ออก
【สิ่งของ: มีดปอกผลไม้ขึ้นสนิม
ระดับความหายาก: บี
คำอธิบายสิ่งของ: ใบมีดเต็มไปด้วยสนิมหนาแน่นสม่ำเสมอ! แทงเข้าไปเป็นแผลดำ ชักออกมาเป็นแผลแดง แม้พลังทำลายจะไม่มาก แต่โอกาสติดเชื้อบาดทะยักสูงถึง 100% เลยนะ】
ให้ตายสิ
เมื่ออ่านคำอธิบายสิ่งของ หลินชูก็อดรู้สึกทึ่งกับความคิดนอกกรอบของความสามารถเปลี่ยนของไร้ค่าให้เป็นของมีค่าไม่ได้
สภาพที่เธอหวังไว้แต่แรกคือเปลี่ยนมีดปอกผลไม้ให้เป็นมีดไร้สนิมที่คมและใช้งานถนัด หากยังหาเครื่องมือชำแหละที่เหมาะสมไม่ได้ เธอก็จะใช้มีดปอกผลไม้แทนไปก่อน
ใครจะคิดว่าผลจะออกมาตรงกันข้ามแบบนี้
แต่เธอชอบผลลัพธ์ที่ทำให้ติดเชื้อบาดทะยัก 100% มาก
อย่างไรเสีย หากไม่รีบรักษาบาดทะยัก อัตราการเสียชีวิตก็เกือบ 100% อยู่แล้ว
แต่ในโลกภายนอกตอนนี้ ทุกคนต่างเอาตัวเองให้รอดยังไม่ไหว เว้นแต่จะหาฐานผู้รอดชีวิตเจอ ไม่อย่างนั้นก็ไม่มีใครหาเซรุ่มบาดทะยักมาให้ได้ทันเวลา
น่าเสียดายที่นี่เป็นผลเสียต่อเนื่องซึ่งออกฤทธิ์ช้า คล้ายสถานะติดลบในเกมที่ทำให้พลังชีวิตลดลงเรื่อย ๆ ไม่ได้ทำให้ตายในทันที
ถึงอย่างนั้น หลินชูก็มีวิธีเอาตัวรอดเพิ่มขึ้นมาอีกอย่าง
สนิมที่เกาะเต็มใบมีดนี่ ต่อให้ไม่ตายในทันที ก็ทำให้คนที่โดนบาดเจ็บปวดจนแทบตายได้
ส่วนเครื่องมือชำแหละคงต้องหาทางอื่น หากจนตรอกจริง ๆ เธอก็ทำได้แค่ใช้มีดพับทหารสวิสที่ได้จากรางวัลระบบไปก่อน
เก็บของที่ยึดมาได้เรียบร้อยแล้ว หลินชูก็เดินเข้าไปในห้องน้ำ ถอดเสื้อผ้าแล้วอาบน้ำอย่างรวดเร็ว จากนั้นใช้เครื่องนอนที่ระบบมอบให้ปูเตียง ก่อนลากร่างที่เหนื่อยล้าไปนอนลง
เธอเพิ่งผ่านการต่อสู้มา ซอมบี้บริเวณใกล้เคียงที่เพิ่งกำจัดไปได้ยากเย็น กลับถูกเสียงตะโกนของไอ้ขี้ขลาดหน้าประตูเรียกมารวมตัวกันรอบห้องน้ำอีกครั้ง
ตอนนี้ซอมบี้พวกนั้นกำลังคึก เธอไม่คิดจะออกไปปะทะซึ่ง ๆ หน้าในตอนนี้
เขตที่เธออยู่มีขนาดไม่เล็ก แม้ดูเหมือนมนุษย์ในโลกนี้จะอพยพออกไปแล้ว แต่พวกเขาจากไปอย่างเร่งรีบ ย่อมต้องมีเสบียงหลงเหลืออยู่
เธอต้องฟื้นฟูเรี่ยวแรงให้ดี วางแผนให้รอบคอบแล้วค่อยลงมือ