“ขยับไป”
“ไปที่ระยะ 800 เมตร”
เสียงของฉู่หยวนดังขึ้น
บนแนวยิง มีนักศึกษาใหม่หลายสิบคนนอนคว่ำอยู่บนดินเหลือง เตรียมเล็งเป้า
ทุกคนพลันตัวแข็งทื่อ
เสียงโลหะเสียดสีกันตอนเพิ่งบรรจุกระสุนลงในซองกระสุนเงียบหายไปทันที
สนามยิงปืนแห่งแรกของเขตทหารทั้งเขตเงียบกริบ
เหลือเพียงเสียงลมร้อนปนฝุ่นทรายพัดผ่านรั้วลวดหนามดังหวิว
ระยะ 100 เมตร คือเกณฑ์ผ่านของการฝึกยิงกระสุนจริงสำหรับทหารใหม่ในกองร้อยทั่วไป
แล้ว 800 เมตรล่ะ?
นั่นคือระยะที่พลซุ่มยิงมืออาชีพใช้ปืนไรเฟิลซุ่มยิงติดกล้องเล็งกำลังขยายสูง แล้วยังต้องคำนวณทิศทางลม ความชื้น ความกดอากาศ และแรงเบี่ยงเบนจากการหมุนของโลก ถึงจะกล้าท้าทาย!
แถมยังใช้ปืนไรเฟิลเก่าที่สีเคลือบหลุดลอกจนแทบหมด ใช้ศูนย์เล็งแบบกลไก
ยิงระยะ 800 เมตรเนี่ยนะ?
แม่งแค่มองเป้ารูปคนที่อยู่ห่างออกไป 800 เมตร มันก็เล็กกว่าเม็ดข้าวแล้ว! มองเห็นเป็นเงาคนได้ก็นับว่าเก่งแล้ว!
“หมอนี่บ้าไปแล้วหรือไง?”
นักศึกษาสายกีฬาที่นอนอยู่ทางซ้ายของฉู่หยวนหันมามอง
เขามองฉู่หยวนราวกับกำลังมองคนเสียสติ
“800 เมตร? คิดว่านี่เป็นเกมยิงปืนที่เปิดโปรช่วยเล็งหรือไง?”
“ลำกล้องแดงเถือกขนาดนั้น ยิงแค่ 30 เมตรกระสุนยังเบี่ยงเลย 800 เมตร? ถ้ากระสุนไปถึง ฉันยอมแพ้เลย”
นักศึกษาชายสวมแว่นทางขวาก็พึมพำเสียงเบา
บริเวณแถวหลังซึ่งเป็นจุดรอของนักศึกษาใหม่พลันมีเสียงหัวเราะกลั้นไม่อยู่ดังขึ้นระลอกหนึ่ง
“ฉันว่านี่มันอยากเด่นจนเพี้ยนไปแล้ว”
“สงสัยเมื่อกี้เห็นครูฝึกเหลยไม่ลงโทษ เลยได้ใจ”
ครูฝึกทหารเก่าหลายคนจากฝ่ายส่งกำลังบำรุงยืนอยู่ใต้เพิงบังแดด สีหน้าหม่นคล้ำลง
นายสิบคนหนึ่งที่อารมณ์ร้อนปึงปังสมุดรายชื่อในมือลงบนโต๊ะ
“เหลวไหล!”
นายสิบก้าวฉับ ๆ ออกมา ชี้ไปยังฉู่หยวนที่ประจำอยู่ช่องยิงหมายเลขห้า
“ทหารใหม่คนนั้น! แกอยู่กองร้อยไหน!”