นิ้วของซุนเฉียงค้างอยู่กลางอากาศ
ปลายนิ้วชี้ไปทางฉู่หยวน ก่อนจะกระดิกเรียกอย่างยียวน
โรงอาหารเงียบสนิท พัดลมเพดานรุ่นเก่าด้านบนหมุนอย่างฝืดเคือง ส่งเสียงหึ่ง ๆ ซ้ำซาก
ซูมู่ฉิงกำชายเสื้อของฉู่หยวนแน่น เธอได้กลิ่นเหงื่อเย็นบนเสื้อผ้าของตัวเอง
ฉู่หยวนมองนิ้วสั้นป้อมนิ้วนั้น
เขาคิดว่าหมอนี่เสียงดังน่ารำคาญอยู่หน่อย ๆ
ฉู่หยวนไม่สนใจคำยั่วยุของซุนเฉียง
เขาก้มมองชายเสื้อที่ถูกกำจนยับยู่ยี่
จากนั้นก็ยื่นมือออกไป
ทีละนิ้ว ทีละนิ้ว เขาค่อย ๆ แกะนิ้วซีดขาวของซูมู่ฉิงออก
“เสื้อยับหมดแล้ว” ฉู่หยวนปัดชายเสื้อยืดของตัวเอง
เสียงของเขาไม่ดัง ทั้งไม่มีอารมณ์โกรธ
ซูมู่ฉิงยืนนิ่งอยู่กับที่ มือพลันว่างเปล่า
เธอไม่เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น น้ำตาเกาะอยู่บนขนตา แต่กลับลืมปล่อยให้มันไหลลงมา
ฉู่หยวนหันหลังกลับ
เขาไม่ได้มองซุนเฉียง และไม่ได้เดินไปทางประตูโรงอาหาร
เขาหันไปอีกทาง มุ่งหน้าไปยังช่องตักอาหารหมายเลขสอง
นักศึกษามหาวิทยาลัยตงต้าหลายร้อยคนเบียดเสียดกันอยู่ระหว่างโต๊ะกับเก้าอี้
ทุกคนมองชายหนุ่มในเสื้อยืดสีขาว เดินตรงไปยังช่องตักอาหาร
ฝูงชนขยับถอยออกไปสองข้างโดยอัตโนมัติ เปิดทางเดินกว้างให้เขา
ฉู่หยวนเดินไปถึงหน้ากระจกกั้น
ป้าหวังกุ้ยฮวากำลังใช้ผ้าเช็ดเคาน์เตอร์สเตนเลส
เมื่อเห็นฉู่หยวนกลับมาอีกครั้ง มือของเธอก็ลื่น ผ้าหล่นลงไปในถังเศษอาหาร กระเด็นเป็นหยดน้ำสกปรกสองสามหยด