หลินตงเยว่ยังคงยืนเท้าสองมือลงบนโต๊ะ
ปลายนิ้วหยาบกร้านกดลงบนพื้นโต๊ะวัสดุผสม เล็บซีดขาวเพราะออกแรง
เขาจ้องจุดสีแดงสามจุดที่กะพริบอยู่ไม่วางตา
กระบอกชาใบหนึ่งวางอยู่ข้าง ๆ ฝายังปิดไม่สนิท
ไอร้อนลอยกรุ่นขึ้นมา พร้อมกลิ่นฝาดของชามะลิคุณภาพต่ำ
ในห้องบัญชาการเงียบจนได้ยินเสียงพัดลมในเครื่องคอมพิวเตอร์หมุนหึ่ง ๆ
นายทหารฝ่ายเทคนิคหลายสิบคนต่างหันมามองรองผู้บัญชาการเขตทหารยศพลตรี ผู้ปกติไม่ค่อยแสดงอารมณ์
หลินตงเยว่กะพริบตา เส้นเลือดฝอยแดงก่ำเต็มลูกตา
“ตรวจสอบระบบตัวเอง”
เสียงของหลินตงเยว่แหบพร่าเล็กน้อย
“อุปกรณ์เซนเซอร์ที่สนามยิงปืนขัดข้องหรือเปล่า? หรือสายส่งข้อมูลถูกรบกวน?”
เขาไม่เชื่อ
ให้ตายอย่างไรก็ไม่เชื่อ
นักศึกษาใหม่ที่ยืนท่าตรงในสนามมหาวิทยาลัยจนเป็นลมแดดได้
จะยิงได้ตัวเลขเหนือจริงชนิดที่แม้แต่มือสไนเปอร์ชั้นแนวหน้าก็ยังเทียบไม่ติดแบบนี้
มันขัดต่อหลักฟิสิกส์ ขัดต่อหลักสรีรศาสตร์ และยิ่งขัดกับสามัญสำนึกที่เขาสั่งสมมาจากการเป็นทหารสามสิบปี
“รายงานครับท่าน!”
นายทหารฝ่ายเทคนิคพิมพ์แป้นพิมพ์อย่างรวดเร็ว เกิดเสียง “แปะ ๆ” ต่อเนื่อง
“ตรวจสอบระบบเสร็จสิ้นครับ”